«…κατά το μέρος που παρέχει ελλιπή προστασία στα οικοσυστήματα και ιδίως κατά το μέρος που παρέχει την δυνατότητα περαιτέρω υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος,

επιτρέποντας την κατασκευή και λειτουργία α) εγκαταστάσεων και δικτύων ενέργειας και β) εγκαταστάσεων εκπαίδευσης (δημόσιων και ιδιωτικών) μεγάλης κλίμακας…»

Η προσφυγή στο ΣτΕ υπογράφεται από 20 πολίτες, μέλη της «Διαδημοτικής Επιτροπής για την Διάσωση του Υμηττού» και άλλων συλλογικοτήτων,

επιστήμονες, Δημοτικούς Συμβούλους των Δήμων Αθήνας, Ηλιούπολης και Γλυφάδας καθώς και από μέλη της αντιπροσωπείας του Τ.Ε.Ε και του Δ.Σ του ΣΑΔΑΣ.

Σύμφωνα με τους προσφεύγοντες στο ΣτΕ, με το νέο Π.Δ «… ουσιαστικά δίνεται η δυνατότητα χωροθέτησης μέσα στις ζώνες προστασίας του Υμηττού υπερεντατικών χρήσεων ενέργειας

(Κέντρα Υψηλής Τάσης- Κ.Υ.Τ και γραμμών μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος), οι οποίες βλάπτουν σοβαρά τα οικοσυστήματα, θέτοντας σε κίνδυνο την επιδιωκόμενη αναγέννησή τους

και νομιμοποιούν εγκαταστάσεις και δραστηριότητες οι οποίες από μακρού λειτουργούν παρανόμως, όπως το Κ.Υ.Τ στα όρια των Δήμων Ηλιούπολης-Αργυρούπολης,

οι γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος υψηλής τάσης από το Λαύριο κ.ά (Βλ. αποφάσεις ΣτΕ 1672/2005, 1676/2005, 1678/2005)»

Ακόμη, σύμφωνα με τους προσφεύγοντες «…με την δυνατότητα κατασκευής ιδιωτικών και δημόσιων εκπαιδευτικών συγκροτημάτων στην Β’ Ζώνη προστασίας του Υμηττού,

ανατρέπεται η βασική κατεύθυνση του υφιστάμενου και υπό αναθεώρηση Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας «περί συνεκτικής πόλης», ουσιαστικά αναιρείται η χρήση “γεωργική γη”

στην Β’ Ζώνη προστασίας του Υμηττού και προωθούνται φαινόμενα κερδοσκοπίας από πραγματικούς ιδιοκτήτες ή καταπατητές της δημόσιας γης»

Τέλος οι προσφεύγοντες στο ΣτΕ ζητούν , στο νέο Π.Δ «…να αναφέρεται σαφώς ότι απαγορεύεται η κατασκευή νέων αυτοκινητόδρομων στις ζώνες προστασίας του Υμηττού,

με βάση το Πρακτικό  67/1998 του Ε’ τμήματος του ΣτE».

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ

ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ

ΑΙΤΗΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗΣ

(Αριθμ. Πρωτ.7264/17.10.2011)       

ΚΑΤΑ

Του Υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ

1.Του Προεδρικού Διατάγματος 187 ΦΕΚ Δ’/16.6.2011, με τίτλο “Καθορισμός μέτρων προστασίας της περιοχής του όρους Υμηττού και των Μητροπολιτικών Πάρκων Γουδή- Ιλισίων», κατά το μέρος που παρέχει ελλιπή προστασία στα οικοσυστήματα και ιδίως κατά το μέρος που παρέχει την δυνατότητα περαιτέρω υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος επιτρέποντας την κατασκευή και λειτουργία α) εγκαταστάσεων και δικτύων ενέργειας ( άρθρο 8 παρ 5) και β)εγκαταστάσεων εκπαίδευσης (δημόσιων και ιδιωτικών) μεγάλης κλίμακας (άρθρο 3 παρ.2)

2. Κάθε άλλης συναφούς πράξης ή παράλειψης της Διοίκησης εκδοθείσας συναφώς ή στο πλαίσιο σύνθετης διοικητικής ενέργειας.

Ως προς την προσβολή της άνω πράξεως έχουμε έννομο συμφέρον δεδομένου ότι είμαστε κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Αθήνας . Θεωρούμε δε, ότι διακυβεύονται κατά τρόπο άμεσο τα οικοσυστήματα του Υμηττoύ λόγω της ελλιπούς προστασίας που τους παρέχει η προσβαλλομένη. Συνεπώς νομίμως ασκούμε το συνταγματικό δικαίωμα μας στο περιβάλλον κατά τη διάταξη άρθρου 24 Σ, παρ 1 και 2.

Την παραπάνω πράξη προσβάλλουμε εμπροθέσμως και ζητούμε την εν μέρει ακύρωση της για τους παρακάτω νομίμους και βάσιμους λόγους.

1 . ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Με τον ν.1515/85 εγκρίθηκε το “Ρυθμιστικό Σχέδιο και Πρόγραμμα Προστασίας της ευρύτερης περιοχής της Αθήνας” με σκοπό μεταξύ άλλων και την οριοθέτηση, προστασία και αναβάθμιση των ορεινών όγκων της Αττικής σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 2, 3, 4 και 15 του ιδίου νόμου.

Ο Υμηττός είναι ενταγμένος στο ευρωπαϊκό δίκτυο προστατευόμενων οικοσυστημάτων «Natura 2000» και στην ευρωπαϊκή Οδηγία 79/409.

Με το Π.Δ 544 ΦΕΚ Δ’/31.8/20.10.1978, όπως τροποποιήθηκε με το Π.Δ 167 ΦΕΚ Δ’/17/27.3.1981, καθορίστηκαν τα όρια και οι Ζώνες προστασίας του Υμηττού καθώς και οι επιτρεπόμενες χρήσεις. Ωστόσο, με τον ν.2516/1997, άρθρο 24, «περί ίδρυσης και λειτουργίας βιομηχανικών και βιοτεχνικών εγκαταστάσεων κλπ», αναφέρεται ότι «..επιτρέπεται ηκατασκευή Κέντρου Υπερυψηλής Τάσης Αργυρούπολης (Κ.Υ.Τ) της ΔΕΗ», κατά παράβαση του ισχύοντος προαναφερθέντος Π.Δ 544 ΦΕΚ Δ’/1978. Με τον ίδιο νόμο, επιτρέπεται εντός της Α’ και Β’ Ζώνης προστασίας του Υμηττού «…η διέλευση των απολύτως απαραίτητων γραμμών μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος, η χωροθέτηση των οποίων εγκρίνεται κατά την κείμενη νομοθεσία…»

Όμως, με το Πρακτικό 67/1998 του Ε’ τμήματος του ΣτΕ (άρθρο 2^ε), θεωρείται ότι «…η κατασκευή Κ.Υ.Τ της ΔΕΗ εντός της Β΄ Ζώνης προστασίας του Υμηττού και η διέλευσις γραμμών μεταφοράς υψηλής τάσεως» αποτελεί «…χρήσιν ασυμβίβαστον προς την προστασίαν και την αποκατάστασιν της οικολογικής ισορροπίας του Υμηττού…». Ακόμη, στο ίδιο πρακτικό, αναφέρεται σαφώς ότι το άρθρο 24 του ν.2516/1997, με το οποίο χωροθετείται το Κ.Υ.Τ Αργυρούπολης, είναι ανίσχυρο γιατί παραβιάζει «τοπερί προστασίας του περιβάλλοντος άρθρο 24 του Συντάγματος».

Παρ’ όλη την αρνητική γνωμοδότηση του ΣτΕ, με την ΚΥΑ 115950/1998, εγκρίνονται οι Περιβαλλοντικοί όροι για την κατασκευή του Κ.Υ.Τ 400/150 ΚVτης ΔΕΗ, εντός της Β’ Ζώνης προστασίας του Υμηττού, η οποία , αν και ακυρώθηκε με την απόφαση 2275/2000 του ΣτΕ, συνέχισε από το ΥΠΕΧΩΔΕ να θεωρείται έγκυρη και βάσει αυτής εκδόθηκαν παράνομα «Όροι και περιορισμοί δόμησης» (77773/1353/2002) καθώς και άδεια κατασκευής του Κ.Υ.Τ (59365/2002).

Την άνοιξη του 2002 ξεκινούν από την ΔΕΗ εργασίες κατασκευής του Κ.Υ.Τ 400/150ΚV οι οποίες διακόπτονται από τις κινητοποιήσεις των κατοίκων της περιοχής. Ένα χρόνο αργότερα, εισβάλουν τα ΜΑΤ, αναθεωρείται η παράνομη άδεια που επικαλούνταν η ΔΕΗ, εγκρίνονται νέοι «Όροι και περιορισμοί δόμησης» από το ΥΠΕΧΩΔΕ και νέα ΚΥΑ ( 88547/ 26.11.2002) που αντικαθιστούσε την προηγούμενη , παράνομη ΚΥΑ. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ματαιώνεται η κατασκευή του Κ.Υ.Τ 400/150 ΚV και κατασκευάζεται, χωρίς έγκριση περιβαλλοντικών Όρων, ένα Κ.Υ.Τ 150/20 ΚV καθώς και η εναέρια γραμμή 150 ΚV Λαυρίου –Αργυρούπολης. Παράλληλα, η ΔΕΗ προχώρησε στην κατασκευή εναέριας γραμμής μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας 400 ΚV από το Κ.Υ.Τ Παλλήνης στο Κ.Υ.Τ Αργυρούπολης, μέσα από την Α’ Ζώνη προστασίας του Υμηττού, σε περιοχή ενταγμένη στο «Δίκτυο Natura 2000», αναβαθμίζοντας την υφιστάμενη γραμμή των 150 ΚV, ενώ το Νομαρχιακό Συμβούλιο Αν. Αττικής απέρριψε ομόφωνα την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου που παρουσίασε η ΔΕΗ.

Επισημαίνεται ότι με τον ν. 2947/2001 περί «Ολυμπιακών Έργων υποδομής κλπ» είχαν χωροθετηθεί μια σειρά έργα ηλεκτροδότησης στην Αττική μεταξύ των οποίων το Κ.Υ.Τ 400/150 ΚV καθώς και η εναέρια γραμμή 400KV Λαυρίου-Αργυρούπολης , ενώ στις 27.3.2003, με την απόφαση της 46^ης Συνεδρίασης της Διυπουργικής Επιτροπής Συντονισμού Ολυμπιακής προετοιμασίας» (ΔΕΣΟΠ), αποφασίστηκε «η ματαίωση της κατασκευής του Κ.Υ.Τ 400/150 ΚV και η κατασκευή, εντός του προβλεπόμενου αρχικού χώρου, της εγκατάστασης του συστήματος των 150 ΚV όπως έχει ήδηαδειοδοτηθεί» και η «λειτουργία της γραμμής από το Λαύριο στα 150 ΚV», η οποία διέρχεται από την Α’ Ζώνη προστασίας του Υμηττού και από περιοχή που είναι ενταγμένη στο Δίκτυο «Natura 2000».

Με την απόφαση 1672/2005, η ολομέλεια του ΣτΕ ακυρώνει τελικά και την ΚΥΑ 88041/6.11.2002 , εφ’ όσον «…δεν αιτιολογείται επαρκώς η αναγκαιότης της κατασκευής εις την προστατευόμενην περιοχήν της Β’ Ζώνης προστασίας του Υμηττού του ως άνω έργου (του επίδικου Κ.Υ.Τ), μη συμβατού κατ’ αρχήν προς την προστασίαν της οικολογικής ισορροπίας του όρους, έχοντος ιδιαιτέραν βαρύτητα διά την Αττικήν, ένθα αι λιταί συμμετρικαί γραμμαί του δημιουργουμένου υπ’ αυτού τοπίου είναι αρρήκτως συνδεδεμέναι με την φυσικήν και πολιτιστικήν ταυτότητα της περιοχής, καθ’ όσον ούτε η χωροθέτησις του έργου διά του άρθρου 24 του νόμου 2517/1997(και μεταγενεστέρως διά του άρθρου 3 του ν.2947/2001), διά διατάξεως δηλαδή μη συναδούσης προς τας διατάξεις του άρθρου 24 του Συντάγματος περί προστασίας του περιβάλλοντος, δύναται να αποτελέσει νόμιμο έρεισμα της εν λόγω αποφάσεως, ούτε η μεγάλη έκτασις της Β’ Ζώνης προστασίας του Υμηττού δύναται να δικαιολογήσει αυτή καθ’ εαυτήν, παραβίασιν της προστασίας της άνευ ετέρου, χωρίς δηλαδή την αναζήτησιν εναλλακτικής λύσεως προς αποφυγήν ή τουλάχιστον περιορισμόν της υποβαθμίσεως και επιδεινώσεως του περιβάλλοντος, αναζήτησιν, ήτις δεν προκύπτει ούτε εκ της προσβαλλόμενης αποφάσεως ούτε εκ των στοιχείων του φακέλου, ότι επεχειρήθη υπό της διοικήσεως. Διά τον λόγον αυτόν, βασίμως δια της υπό κρίσιν αιτήσεως προβαλλόμενον, η προσβαλλόμενη απόφασις είναι ακυρωτέα…»

Εξάλλου, με την απόφαση 1678/2005 της Ολομέλειας του ΣτΕ, ακυρώνεται με το παραπάνω σκεπτικό και η απόφαση 8800/27.2.2003 με την οποία το ΥΠΕΧΩΔΕ καθόρισε όρους και περιορισμούς δόμησης για την ανέγερση του Κ.Υ.Τ 400/150 ΚV Αργυρουπόλεως,

Ακόμη, με την απόφαση 1676/2005της Ολομέλειας του ΣτΕ, ακυρώνεται και η ΚΥΑ 130575/28.1.2003 με την οποία εγκρίθηκαν από το ΥΠΕΧΩΔΕ οι περιβαλλοντικοί όροι του έργου της κατασκευής γραμμής μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας 400 ΚV από το Λαύριο στην Αργυρούπολη. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην απόφαση αυτή « …Εκ της προσβαλλόμενης ΚΥΑ προκύπτει, περαιτέρω σαφώς ότι η κατά τα ανωτέρω Γραμμή Μεταφοράς… έχει σχεδιασθή και χωροθετηθή με δεδομένην την κατάληξιν αυτής εις το Κέντρον Υπερυψηλής Τάσεως (Κ.Υ.Τ) Αργυρουπόλεως το οποίον εχωροθετήθη ομού μετ’ αυτής… Το εν λόγω Κ.Υ.Τ επετράπη να κατασκευασθή εντός της Β’ Ζώνης προστασίας του όρους Υμηττού, με συνέπειαν την κατά παράβασιν των διατάξεων του άρθρου 24 του Συντάγματος υποβάθμισιν του περιβάλλοντος και την επιδείνωσιν της καταστάσεως αυτού, κριθείσης ειδικώτερον της εγκαταστάσεως του εντός της ως άνω Β’ Ζώνης του όρους Υμηττού ως ασυμβίβαστου προς την προστασίαν της οικολογικής ισορροπίας τούτου… Κατ’ ανάγκην… πρέπει να ακυρωθή και η προσβαλλόμενη ΚΥΑ διά της οποίας ενεκρίθησαν οι περιβαλλοντικοί όροι κατασκευής και λειτουργίας της γραμμής αυτής…»

Ωστόσο , παρ’ όλες τις προαναφερόμενες αποφάσεις της Ολομέλειας του ΣτΕ , εξακολουθεί να λειτουργεί στην Α’ Ζώνη προστασίας του Υμηττού η γραμμή μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας από το Λαύριο στην Αργυρούπολη, καθώς και η γραμμή Παλλήνης- Αργυρούπολης. Ακόμη, στην Β’ Ζώνη προστασίας του Υμηττού, στα όρια των δήμων Ηλιούπολης –Αργυρούπολης λειτουργεί Κ.Υ.Τ 150/20 KV, χωρίς νόμιμη αδειοδότηση, δηλαδή παράνομα και αυθαίρετα.

2.ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

Στο προσβαλλόμενο Π.Δ αναφέρεται:

Άρθρο 8 παρ.2 : «..Εντός των Ζωνών Β,Γ,Ε, επιτρέπεται η εκτέλεση των αναγκαίων έργων τεχνικής υποδομής και έργων ύδρευσης, αποχέτευσης, ενέργειας και τηλεφωνίας».

Άρθρο 3 παρ.2: «…Εντός της Β’ Ζώνης προστασίας του Υμηττού επιτρέπεται… η ανέγερση εκπαιδευτηρίων (δημόσιων και ιδιωτικών)…Ως ελάχιστο όριο για τις χρήσεις εκπαίδευσης ορίζονται τα 40 στρέμματα… Ο μέγιστος συντελεστής δόμησης των γηπέδων ορίζεται σε 0,2 και το ποσοστό κάλυψης σε 15%…».

Εξάλλου, επισημαίνεται ότι στους χάρτες 1:10.000 που συνοδεύουν το προσβαλλόμενο Π.Δ, δεν υπάρχουν τα όρια της εγκεκριμένης περιοχής «Νatura 2000» στον Υμηττό, με συνέπεια να μην είναι σαφές αν κάποια τμήματα και χρήσεις της Β’ Ζώνης περιλαμβάνονται στα όρια της προστατευόμενης περιοχής που εντάσσεται στο δίκτυο «Νatura 2000».

Επίσης επισημαίνεται ότι στο προσβαλλόμενο δεν υπάρχει καμιά αναφορά στην απαγόρευση κατασκευής νέων αυτοκινητόδρομων στις Ζώνες προστασίας του Υμηττού, όπως σαφώς αναφέρει το Πρακτικό 67/1998 του Ε’ τμήματος του ΣτΕ. Αντιθέτως, στο άρθρο 3 παρ.1 της προσβαλλόμενης υπάρχει η ασαφής διατύπωση «…στην Ζώνη Α’ επιτρέπονται μόνο χρήσεις που είναι συμβατές ή κρίνονται απαραίτητες για τις ανάγκες προστασίας της περιοχής», η οποία μπορεί να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως και να οδηγήσει στην αδειοδότηση κατασκευής νέων μεγάλων αυτοκινητόδρομων ταχείας κυκλοφορίας, τόσο στην Α’ όσο και στην Β’ Ζώνη προστασίας του Υμηττού.

3. ΛΟΓΟΙ ΑΚΥΡΩΣΕΩΣ

1.Οι παραπάνω ρυθμίσεις και παραλείψεις της προσβαλλομένης και ιδίως το άρθρο 8 παρ. 5 και άρθρο 3 παρ. 2 της προσβαλλομένης, αντίκεινται στο άρθρο 24, παρ.1 του Συντάγματος καθώς επιτρέπουν τη μεταβολή των υφιστάμενων χρήσεων του όρους Υμηττού, προς το δυσμενέστερον.

2.Οι παραπάνω ρυθμίσεις και παραλείψεις της προσβαλλομένης, αντίκεινται στους στόχους και τις κατευθύνσεις του ισχύοντος Ρυθμιστικού Σχεδίου της Αθήνας, ν.1515/85, εκτελεστικού νόμου του άρθρου 24, παρ.2 του Συντάγματος.

3. Οι παραπάνω ρυθμίσεις και παραλείψεις της προσβαλλόμενης, αποτελούν περιορισμένη προστασία του όρους Υμηττός σε σχέση με το μέχρι πρότινος ισχύον Π.Δ ( ΦΕΚ 544 Δ’/1978)

α) Με το άρθρο 8 παρ.5 της προσβαλλομένης ουσιαστικά δίνεται η δυνατότητα χωροθέτησης μέσα στις Ζώνες προστασίας του Υμηττού υπερεντατικών χρήσεων ενέργειας (Κ.Υ.Τ, γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος υπερυψηλής τάσης), οι οποίες βλάπτουν σοβαρά τα οικοσυστήματα, θέτοντας σε κίνδυνο την επιδιωκόμενη αναγέννηση τους και νομιμοποιούν εγκαταστάσεις και δραστηριότητες οι οποίες από μακρού λειτουργούν παρανόμως όπως το Κέντρο Υψηλής Τάσης στα όρια των Δήμων Ηλιούπολης – Αργυρούπολης, οι γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος υψηλής τάσης από το Λαύριο κ ά (βλ αποφάσεις ΣτΕ 1672/2005, 1676/2005, 1678/2005)

β) με το άρθρο 3 παρ. 2 της προσβαλλόμενης, δίνεται η δυνατότητα στην Β’ Ζώνη προστασίας του ορεινού όγκου του Υμηττού να κατασκευαστούν, πέραν των δημόσιων εκπαιδευτηρίων που είναι ενταγμένα στο πρόγραμμα του Ο.Σ.Κ, και ιδιωτικά κτιριακά συγκροτήματα εκπαίδευσης μεγάλης κλίμακας, άνω των 8.000 τ.μ έκαστον (ελάχιστη αρτιότητα 40.000τ.μ επί 0,2 Συντελεστής Δόμησης), εφ’ όσον εξαντληθεί ο προβλεπόμενος Σ.Δ, αν και τα γήπεδα που διαθέτουν δεν έχουν ενταχθεί στον Πολεοδομικό Σχεδιασμό (Γενικά Πολεοδομικά Σχέδια, Πολεοδομικές Μελέτες). Δεδομένου ότι με το προηγούμενο ΠΔ (ΦΕΚ 544 Δ’/1978) δεν προβλέπονταν στην Β’ Ζώνη προστασίας του Υμηττού κτιριακές εγκαταστάσεις εκπαίδευσης αυτής της κλίμακας, με το προσβαλλόμενο Π.Δ επέρχεται μεταβολή του προηγούμενου καθεστώτος προστασίας επί το δυσμενέστερον, και σαφής υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος του οικοσυστήματος του ορεινού όγκου και της Ζώνης προστασίας του Υμηττού.

Ακόμη, με την δυνατότητα κατασκευής ιδιωτικών συγκροτημάτων στην Β΄ Ζώνη προστασίας του Υμηττού, ανατρέπεται η βασική κατεύθυνση του υφιστάμενου και υπό αναθεώρηση Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας «περί συνεκτικής πόλης», ουσιαστικά αναιρείται η χρήση «γεωργική γη» στην Β’ Ζώνη προστασίας του Υμηττού και προωθούνται φαινόμενα κερδοσκοπίας από πραγματικούς ιδιοκτήτες ή καταπατητές της δημόσιας γης.

Με δεδομένη την απαγόρευση διέλευσης νέων αυτοκινητόδρομων από την προστατευόμενη περιοχή του Υμηττού (βλ. Πρακτικό 67/1998 του Ε’ τμήματος του ΣτΕ) και την ανυπαρξία ενός εγκεκριμένου οδικού δικτύου στο οποίο να έχουν πρόσβαση οι επιτρεπόμενες εντός της Β’ Ζώνης ιδιωτικές και δημόσιες εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις, είναι ενδεχόμενο να προκύψουν, πέραν των «Τοπικών Ρυμοτομικών Σχεδίων» και ουσιαστικές επεκτάσεις των εγκεκριμένων Γενικών Πολεοδομικών Σχεδίων των όμορων Δήμων με στόχο την οδική πρόσβαση στα νέα ιδιωτικά εκπαιδευτικά συγκροτήματα, που θα επιφέρουν εν τέλει περιορισμό και υποβάθμιση της προστασίας του Υμηττού.

Επισημαίνεται:

Όπως έχει κριθεί , «οι διατάξεις του ν.1515/1985, οι οποίες προβλέπουν κατευθύνσεις προγράμματα και μέτρα για την αναβάθμιση του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος της ευρύτερης περιοχής της Αθήνας, δεσμεύουν τη Διοίκηση κατά την άσκηση της κανονιστικής εξουσίας ή τη έκδοση ατομικών πράξεων (πρβλ ΣτΕ 604/2002Ολομ, 2403/1997 Ολομ)…. Τα διατάγματα τα οποία προτείνονται βάσει της ανωτέρω εξουσιοδοτήσεως ( δηλ της παρ 4 του άρθρου 3 του ν.1515/1985) με σκοπό την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και ιδίως την οριοθέτηση, προστασία, και αναβάθμιση των ορεινών όγκων της Αττικής και των οικοσυστημάτων τους , πρέπει κατ αρχήν να καταλαμβάνουν το σύνολο της οριοθετούμενης στη μελέτη των αρμοδίων επιστημόνων ως προστατευτέας εκτάσεως, , δεν δύνανται δε να ορίζουν εκτός αν συντρέχει λόγος δημοσίου συμφέροντος που δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με άλλο τρόπο , νέες χρήσεις γης ή να καθιστούν επιτρεπτή την αύξηση των υφισταμένων εγκαταστάσεων και δραστηριοτήτων , οι οποίες ως εκ της φύσεως ή της θέσεως των , επιδρούν δυσμενώς στα ευπαθή οικοσυστήματα των ορεινών όγκων και άγουν σε ανατροπή της φυσικής τους ισορροπίας».

4. Οι παραπάνω ρυθμίσεις και παραλείψεις της προσβαλλομένης και ιδίως το άρθρο 8, παρ. 5 αντίκεινται στην Κοινοτική Οδηγία 92/43/ΕΟΚ για την προστασία των οικοτόπων.

Το σύνολο σχεδόν του ορεινού όγκου του Υμηττού. έχει ενταχθεί στο δίκτυο “Natura 2000″. Με την οδηγία 92/43, η οποία έχει ενσωματωθεί στην Ελληνική νομοθεσία με την ΚΥΑ 33318/28.12.1998 (ΦΕΚ 1289 Β’/28.12.1998), συνίσταται ένα συνεκτικό ευρωπαϊκό οικολογικό δίκτυο ειδικών ζωνών επονομαζόμενο “Natura 2000″. Η οδηγία 92/43 προωθεί την προστασία των περιοχών που έχουν ενταχθεί στο δίκτυο. Επισημαίνουμε ότι η Ευρωπαϊκή νομοθεσία υπερισχύει των εθνικών διατάξεων.

Επειδή η υπό κρίση αίτηση ακυρώσεως της άνω προσβαλλομένης πράξεως είναι παραδεκτή, νόμιμη, βάσιμη και αληθινή , ασκείται δε νομίμως και εμπροθέσμως πρέπει να γίνει δεκτή καθ όλο το περιεχόμενο και αιτητικό της.

Επειδή έχουμε το απαιτούμενο έννομο συμφέρον για την άσκηση της , σύμφωνα με τα ανωτέρω εκτιθέμενα.

Επειδή το Δικαστήριο σας είναι αρμόδιο καθ’ ύλην και κατά τόπον να επιληφθεί της εκδικάσεως της υπό κρίση αιτήσεως,

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Και όσους ακόμη παραδεκτώς θα προσθέσουμε

ΖΗΤΟΥΜΕ

• Να γίνει δεκτή η παρούσα αίτηση ακυρώσεως.

• Να ακυρωθεί η άνω προσβαλλομένη πράξη κατά το μέρος που παρέχει ελλιπή προστασία στο όρος Υμηττός καθώς και κάθε συναφής και συνεφελκομένη προς αυτήν πράξη ή παράλειψη. Ειδικότερα να ακυρωθεί:

α) το άρθρο 8 παρ.2 της προσβαλλόμενης, όσον αφορά την δυνατότητα εγκαταστάσεων υποδομών ενέργειας στις Ζώνες προστασίας του Υμηττού και να εφαρμοστούν οι αποφάσεις 1672/2005, 1676/2005 και 1678/2005 του ΣτΕ

β) το άρθρο 3 παρ.2 της προσβαλλόμενης όσον αφορά την δυνατότητα κατασκευής κτιριακών εγκαταστάσεων εκπαίδευσης στην Β’ Ζώνη προστασίας του Υμηττού.

• Να απαιτηθεί να περιληφθούν στους χάρτες 1:10.000 που συνοδεύουν την προσβαλλόμενη, τα όρια της περιοχής που είναι ενταγμένη στο δίκτυο «Νatura 2000».

• Να αναδιατυπωθεί η παράγραφος 1 του άρθρου 3 και να αναφέρεται σαφώς ότι απαγορεύεται η κατασκευή νέων αυτοκινητόδρομων στις ζώνες προστασίας του Υμηττού, με βάση το Πρακτικό 67/1998 του Ε’ τμήματος του ΣτΕ.

• Να επιβληθεί σε βάρος των αντιδίκων η δικαστική δαπάνη

Αθήνα, 14.10.2011

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος

Κώστας Διάκος

]]> http://diadimotikigiaymitto.wordpress.com/2011/10/17/%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%ae-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%ad%ce%bf%cf%85-%cf%80-%ce%b4-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%85%ce%bc%ce%b7%cf%84/feed/ 0 diadimotikigiaymitto http://diadimotikigiaymitto.wordpress.com/2011/09/05/%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%cf%85%ce%b8%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b5%cf%83%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%85/ http://diadimotikigiaymitto.wordpress.com/2011/09/05/%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%cf%85%ce%b8%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b5%cf%83%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%85/#comments Mon, 05 Sep 2011 13:45:01 +0000 diadimotikigiaymitto http://diadimotikigiaymitto.wordpress.com/?p=152 ]]> Mε αφορμή την πρόσφατη αυθαίρετη χωροθέτηση και εγκατάσταση νεκροταφείου στην Α’ Ζώνη προστασίας του Υμηττού, σε εκτός σχεδίου αναδασωτέα περιοχή του Δήμου Γλυφάδας, επισημαίνουμε τα ακόλουθα:

• Στον Υμηττό, υφίστανται ήδη και λειτουργούν εδώ και αρκετές δεκαετίες μια σειρά Νεκροταφεία, χωρίς να έχουν προκύψει κατόπιν μιας συνολικής μελέτης χωροθέτησης από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, αλλά ύστερα από αυθαίρετες ενέργειες Δημάρχων με την κάλυψη κεντρικών πολιτικών  παραγόντων (υπουργών, βουλευτών, νομαρχών κλπ). Αναφέρουμε χαρακτηριστικά τις περιπτώσεις των υφιστάμενων Νεκροταφείων στους Δήμους Παπάγου-Χολαργού, Ζωγράφου, Βούλας κ.α
•  Στην πρόσφατη αυθαίρετη εγκατάσταση Νεκροταφείου στην Α’ Ζώνη προστασίας του Υμηττού στην Γλυφάδα, οι αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Περιβάλλοντος (ΥΠΕΚΑ) εξέφρασαν την πλήρη διαφωνία τους και δήλωσαν ότι δεν θα αποδεχτούν την  αυθαιρεσία του νέου Νεκροταφείου, χωρίς ωστόσο να αναφέρονται στο πώς θα αντιμετωπίσουν τις ήδη υφιστάμενες αυθαιρεσίες, οι οποίες δεν περιορίζονται στα προαναφερθέντα Νεκροταφεία αλλά και σε πολλές άλλες αυθαίρετες εγκαταστάσεις, από ιδιώτες και κρατικούς φορείς.
• Και ενώ ο καθ’ ύλην αρμόδιος «Οργανισμός Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας» (Ο.Ρ.Σ.Α) γνωστοποιούσε την πρόθεσή του να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των υπερκορεσμένων νεκροταφείων στην Αττική με την διενέργεια συνολικής μελέτης χωροθέτησης νέων Νεκροταφείων, ο υφυπουργός Εσωτερικών σε δηλώσεις του (ΣΚΑΪ. 19/8), ανέφερε ότι στην περιοχή της Γλυφάδας προωθείται ως λύση «η επέκταση υφιστάμενου Νεκροταφείου σε όμορο Δήμο». Σύμφωνα με πληροφορίες μας, πρόκειται για το Νεκροταφείο Αργυρούπολης το οποίο επίσης βρίσκεται στα όρια της Α’ Ζώνης προστασίας του Υμηττού…

Κατόπιν των όσων αναφέρονται παραπάνω, ζητάμε:

-          Την παραδειγματική τιμωρία των υπεύθυνων για όλες τις αυθαίρετες εγκαταστάσεις στην περιοχή του Υμηττού, την άμεση καταστροφή της αυθαίρετης περίφραξης δημόσιου δασικού χώρου στην περιοχή της Γλυφάδας για την εγκατάσταση Νεκροταφείου, την απαλλαγή του δήμαρχου Γλυφάδας και του Μητροπολίτη από τα καθήκοντά τους λόγω κατάχρησης εξουσίας.

-          Την κατάργηση του καθεστώτος ανεξέλεγκτης ουσιαστικά αδειοδότησης των ναών, μέσω της ναοδομίας.

-          την  άμεση ολοκλήρωση της διαδικασίας καύσης των νεκρών για όσους το επιθυμούν.

-          την αναζήτηση  χωροθέτησης εγκαταστάσεων νέων Νεκροταφείων σε κατάλληλες αδόμητες εκτάσεις των εντός σχεδίου περιοχών των Δήμων.

-          την δυνατότητα προσωρινής ταφής των νεκρών του υπερκορεσμένου Νεκροταφείου Γλυφάδας, σε Νεκροταφεία γειτονικών δήμων.

Θέλω και εγώ να σας ευχαριστήσω για την παρουσία σας στην αποψινή συζήτηση –ημερίδα που διοργανώνει η

Η Πολιτεία, ο Στρατός, η Εκκλησία, οι Δήμοι των περιοχών που ο Υμηττός εφάπτεται με τα διοικητικά τους όρια, μικροί και μεγάλοι καταπατητές της δημόσιας δασικής γης είναι οι κύριοι συντελεστές αυτής της σημερινής βάρβαρης πραγματικότητας.

Και για το Δήμο της Γλυφάδας η κατάσταση στον Υμηττό μέρα με τη μέρα επιδεινώνεται, το οικοσύστημα και η βιοποικιλότητά του, ακολουθούν μια φθίνουσα πορεία.

Χρόνια τώρα και μέσα από τη Συντονιστική Επιτροπή για την διάσωση του Υμηττού, καταγράφουμε και αναδεικνύουμε τα πολύ σοβαρά προβλήματα, υποβάθμισης, απαξίωσης και καταστροφής του Υμηττού στη Γλυφάδα.

Στο Δήμο της Γλυφάδας, ο ορεινός όγκος του Υμηττού, που βρίσκεται στα διοικητικά όρια της πόλης μας, αντιμετωπίζει ουσιαστικά τα ίδια προβλήματα που υπάρχουν σε όλη την έκταση του βουνού: διεκδικήσεις και αμφισβητήσεις του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του βουνού από ιδιώτες, μεγάλα ονόματα της πολιτικής κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας μας, ο Ερυθρός Σταυρός, διεκδικούν χρόνια τώρα 11.000 στρέμματα γης του βουνού ως περιουσία τους, ως ιδιοκτησίας τους. Είναι η λεγόμενη «Συνιδιοκτησία των 11.000 στρεμμάτων του Υμηττού», ζητήματα που καθιστούν περισσότερο ομιχλώδες το πληγωμένο τοπίο.

Χαρακτηριστικό δείγμα γραφής προθέσεων είναι η εξώδικη γνωστοποίηση, διαμαρτυρία και πρόσκληση με επιφύλαξη δικαιωμάτων, που στάλθηκε την 01/02/2002, από 24 φερόμενους ιδιοκτήτες των 11.000 στρεμμάτων του βουνού προς το Δήμο Γλυφάδας, τον Δασάρχη, την Ευρωπαϊκή Ένωση και όπου ένα απόσπασμα αναφέρει τα εξής:

«… Λίαν προσφάτως πληροφορηθήκαμε από δημοσίευμα του Τύπου ότι το Υπουργείο Γεωργίας προχωρεί σε προγραμματικές συμβάσεις με Δήμους της Αττικής, εν προκειμένω και με το Δήμο Γλυφάδας, για τη μελέτη και κατασκευή δημόσιων δασοτεχνικών έργων μεταξύ άλλων και εντός της εδαφικής έκτασης, επιφανείας 11.000 στρεμμάτων περίπου, πλέον ή έλαττον, που βρίσκεται στην περιφέρεια του Δήμου Αττικής, του Δήμου Γλυφάδας-Αττικής και καταλαμβάνει τμήμα της δυτικής κλιτύος του βουνού Υμηττός, από της κορυφογραμμής μέχρι των υπωρειών του.

 Πλην όμως, όπως ήδη είναι γνωστό, στα παραπάνω συμβαλλόμενα μέρη, (αυτό προκύπτει άλλωστε και από τις δηλώσεις τους στον Τύπο) η ως άνω εδαφική έκταση, επί της οποίας προγραμματίζονται να γίνουν τα παραπάνω έργα, ετύγχανε ανέκαθεν και τυγχάνει μέχρι και σήμερα, ιδιωτική. Ειδικότερα, είμαστε μαζί με όλους αυτούς προς τους οποίους κοινοποιείται η παρούσα συγκύριοι, συννομείς και από κοινού κάτοχοι της παραπάνω εδαφικής έκτασης, εμβαδού 11.000 στρεμμάτων περίπου, πλέον ή έλαττον, η οποία καταλαμβάνει τμήμα της δυτικής κλιτύος του βουνού Υμηττός – Αττικής, από της κορυφογραμμής μέχρι των υπωρειών αυτού, εντός της περιφέρειας του Δήμου Γλυφάδας – Αττικής…».

Στο σημείο αυτό εδώ βέβαια, πρέπει να αναφέρω τη γνωμοδότηση της συνεδριάσεως της 11^ης Δεκεμβρίου 2002 του Μικτού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου του Υπουργείου Οικονομικών και Γεωργίας, όπου:

«Για τους λόγους αυτούς γνωμοδοτεί ομόφωνα ότι: η έκταση των 28.290 στρεμμάτων (εδώ να αναφέρω ότι αναφέρεται και στις εντός σχεδίου εκτάσεις, περιοχές), όπως αυτά περικλείονται με καφέ διαγράμμιση από τις 27/07/93 τοπογραφικό διάγραμμα των τοπογράφων μηχανικών, το Δημόσιο πρέπει να προβάλλει δικαιώματα κυριότητας και σε κάθε άλλη, πέραν της ανωτέρω έκτασης, που κατέχεται από τους καθολικούς ή ειδικούς διαδόχους του Πύρου Δήμα Καραπάνου, ως δασική, εφ’ όσον ανάγεται κατά τους τίτλους της υπ’ αριθμόν τάδε συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών. Το Δημόσιο διατηρεί την κυριότητα του των επί ως άνω εκτάσεων μέχρι και σήμερα…), αφού η κυριότητα επί των ως άνω εκτάσεων δεν αποκτήθηκε ποτέ νόμιμα από τρίτους ούτε με χρησικτησία, γιατί οι εκτάσεις καταλήφθηκαν σε χρόνο που δεν χωρούσε χρησικτησία».

Τα συμπεράσματα είναι δικά σας.

Είναι γνωστή σε όλους μας και η περίπτωση του βουνού στη θέση ΑΙΞΩΝΗ μία έκταση 660 στρεμμάτων βουνού, με τιμές εμπορικής αξίας από τις ακριβότερες στην Ελλάδα, όπου τελευταία έχουμε γίνει μάρτυρες ενός από τα μεγαλύτερα πλιάτσικα εμπορευματοποίησης και αγοραπωλησίας δημόσιας γης από μεγαλοκαταπατητές, μεγαλομεσίτες, μεγαλοδικηγόρους, πολιτικούς, συμβολαιογράφους, δημόσιους λειτουργούς.

Στους πρόποδες του Υμηττού και στα διοικητικά όρια του Δήμου Γλυφάδας έχουν αναπτυχθεί πολεοδομικές δραστηριότητες και επεμβάσεις, όπως είναι η αυθαίρετη δόμηση, οι οποίες κατά τη διάρκεια των χρόνων έχουν αλλοιώσει την οικολογική διάσταση και φυσιογνωμία του βουνού. Στην εκτός σχεδίου περιοχή, στη Β’ Ζώνη προστασίας Υμηττού, στο Δήμο της Γλυφάδας, η αυθαίρετη δόμηση έχει αναπτυχθεί με όλα τα αρνητικά της αποτελέσματα και όλες τις αρνητικές της και σοβαρές της συνέπειες, που αφορούν οικονομικούς, περιβαλλοντικούς, οικιστικούς, πολιτισμικούς, πολιτικούς παραμέτρους και συνέπειες.

Το φαινόμενο της αυθαίρετης δόμησης στις παρυφές του Υμηττού έχει ιστορικές καταβολές εδώ και πολλά χρόνια. Ο Δήμος της Γλυφάδας – και πρέπει σ’ αυτό το σημείο να το τονίσω – ίσως είναι από τους Δήμους εκείνους στη Νότια Αθήνα, όπου συγκεντρώνει το μεγαλύτερο αριθμό αυθαιρέτων κτισμάτων πρώτης κατοικίας, περίπου 400 με 500 νοικοκυριά.

Παράλληλα ανθίζει και η πολιτική ψηφοθηρία για μελλοντική ένταξη της περιοχής, δηλαδή του δάσους στο πολεοδομικό σχέδιο της πόλης. Δυόμισι–τρία χρόνια πριν, η προηγούμενη Δημοτική Αρχή της Νέας Δημοκρατίας, του κυρίου Θεοδωρόπουλου, με την σύμφωνη γνώμη της τότε αντιπολίτευσης του Πασοκ, επικαιροποιώντας παλιές αποφάσεις Δημοτικών Συμβουλίων, ψηφίζουν και ζητούν από την Κυβέρνηση την ένταξη της εκτός σχεδίου περιοχής που βρίσκεται στην Β Ζώνη Υμηττού στο σχέδιο πόλης. Η απόφαση αυτή πάρθηκε στα πλαίσια της δημόσιας διαβούλευσης, της τροποποίησης του Προεδρικού Διατάγματος προστασίας Υμηττού, που είχε προχωρήσει η τότε ηγεσία ΥΠΕΚΑ, του κυρίου Σουφλιά και κάτω από την έντονη πίεση των κατοίκων των αυθαιρέτων κτισμάτων της περιοχής.

Μια ακόμη παράμετρος που πρέπει να τονίσουμε, είναι το γεγονός ότι παράλληλα με την αυθαίρετη δόμηση στον τομέα κατοικία, παρατηρούμε στην εκτός σχεδίου περιοχή του Δήμου Γλυφάδας, στο βουνό ν’ αναπτύσσονται στη διάρκεια των χρόνων, δραστηριότητες που κακοποιούν το φυσικό περιβάλλον.

α) Η ιδιωτική πρωτοβουλία, με καθαρό σκοπό το κέρδος, δημιουργεί και εκμεταλλεύεται εμπορικές δραστηριότητες πάνω στο βουνό.

β) Έχει κατασκευαστεί εκκλησία των Παλαιοημερολογιτών.

γ) Το Δημόσιο έχει κατασκευάσει κτίρια και δεξαμενές νερού της ΕΥΔΑΠ. Έχει δε, επεκτείνει κτιριακά συγκροτήματα της Αεροπορίας και χώρους εναπόθεσης παλαιών πολεμικών υλικών και μηχανημάτων.

δ) Η ΔΕΗ κατασκευάζει στο τέρμα της οδού Ανθέων, κέντρο υπερυψηλής τάσης Κ.Υ.Τ.

ε) Κατασκευάζεται κεραία κινητής τηλεφωνίας στην κορυφή του βουνού, ανάμεσα στην Τερψιθέα και την Αργυρούπολη, πάνω από το νταμάρι του Βλάχου.

Παρόλη αυτή την πολεοδομική βαρβαρότητα, τον τελευταίο καιρό έχουν αρχίσει να εμφανίζονται πάλι σενάρια για την κατασκευή της σήραγγας του Υμηττού που θα ενώσει την Νότια Αθήνα με την Ανατολική Αττική, στα διοικητικά όρια του Δήμου Γλυφάδας με την Αργυρούπολη. Μια παλιά πρόταση η οποία προβλέπεται στο ισχύον Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας.

Μέσα σε όλες αυτές τις προσπάθειες απαξίωσης και καταστροφής του Υμηττού, καταγράφονται και οι προθέσεις της προηγούμενης Δημοτικής Αρχής όπου θεωρώντας ότι το βουνό είναι ιδιοκτησία τους και πιθανόν το αποχωρητήριό τους, θέλουν να μεταφέρουν σε έκταση 300 στρεμμάτων που θα τους παραχωρήσει το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, στη στρατιωτική βάση της Αεροπορίας στην Τερψιθέα, το νεκροταφείο της πόλης, το γκαράζ των αυτοκινήτων του Δήμου και το σταθμό μεταφόρτωσης σκουπιδιών που τώρα είναι στην κάτω Γλυφάδα.

Είναι χαρακτηριστική η απόφαση του Δημοτικού Συμβούλιου Γλυφάδας, η 234 της 09-09-2008 όπου αναφέρει την λήψη απόφασης για την κατασκευή του έργου «Διάνοιξη δασικής οδού (πυροπροστασίας- αναψυχής) με συμπληρωματικά έργα υποδομής, στην περιοχή Τερψιθέας και των ορίων της πόλης ( οδός Αθανάτου- Αγ. Νεκταρίου-Ιδιοκτησια ΓΕΑ).

Όπως επίσης απόφαση της Δημαρχιακής Επιτροπής του Δήμου Γλυφάδας της 08-12-2010 για το έργο «Διαπλάτυνση της οδού Αγίου Νεκταρίου» του δρόμου δηλαδή που χωρίζει τον Υμηττό με το σχέδιο πόλης, εργολαβία η οποία δημοπρατήθηκε με 1 εκατομμύριο Ευρώ.

Και ενώ υπάρχει αυτό το τόσο ομιχλώδες τοπίο στον Υμηττό, οι πυρκαγιές του Ιουνίου του 2009 αποτελειώνουν τα πάντα καταστρέφοντας 7 χιλιάδες στρέμματα δάσους δημιουργώντας, απίστευτες συνθήκες διαβίωσης των κάτοικων των γύρω περιοχών τους καλοκαιρινούς μήνες και το χειμώνα με τις πλημύρες.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς η Πολιτεία να προχωρήσει σε άμεση αναδάσωση του καμένου δάσους, με απόφαση του τότε Περιφερειάρχη κυρίου Μανιάτη, στις 24 Σεπτεμβρίου του 2009 ΦΕΚ 406, από τα 6.564 στρέμματα εξαιρεί περίπου 1.900 στρέμματα από την αναδάσωση , προβάλλοντας αστείες δικαιολογίες. Να πούμε βέβαια εδώ, ότι ούτε στην υπό αναδάσωση περιοχή έχει φυτέψει έστω και ένα δένδρο μέχρι σήμερα.

Τελειώνοντας να πω ότι εμείς στο Δήμο της Γλυφάδας, τα τοπικά κινήματα, οι μαζικοί φορείς, οι διάφορες συλλογικότητες και ενεργοί πολίτες που αντιστέκονται στη βάναυση λεηλασία και κακοποίηση του ορεινού όγκου της Δημόσιας Δασικής Έκτασης του Υμηττού, παλεύουμε και αγωνιζόμαστε για:

1. Άμεση εφαρμογή της απόφασης του Μεικτού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου του Υπουργείου Οικονομικών και Γεωργίας της 11^ης Δεκεμβρίου 2002 για τον Υμηττό στα διοικητικά όρια του Δήμου Γλυφάδας, που λέει ότι είναι Δημόσια Δασική Έκταση.
2. Καμιά επέκταση του Σχεδίου Πόλης στον Υμηττό.
3. Πλήρη εφαρμογή της Α Ζώνης προστασίας του Υμηττού και στη Β Ζώνη.
4. Άμεση απομάκρυνση όλων εκείνων των δραστηριοτήτων από τον Υμηττό που δεν συνάδουν με το δασικό χαρακτήρα του βουνού.
5. Άμεση απομάκρυνση της Αεροπορικής Βάσης ΕΤΕΜ.
6. Κανένας αυτοκινητόδρομος να μην πληγώσει ΞΑΝΑ ΤΟ ΒΟΥΝΟ.

Δυστυχώς η πολιτεία, η νεοφιλελεύθερη αντίληψη της ζωής, τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, θα μείνουν στην ιστορία με το στίγμα της καταστροφής του φυσικού πλούτου, που είναι οι παραλίες, οι θάλασσες και τα βουνά.

Θα είναι υπόλογοι για την υποβάθμιση της ζωής εκατομμυρίων κατοίκων αυτού του τόπου.

Σε τελική ανάλυση όμως, ίσως τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχουμε εμείς οι εργαζόμενοι, οι πολίτες, οι νέοι άνθρωποι.

Σε μια πόλη όπως είναι η Αθήνα, που αναπτύχθηκε με τρομακτικές πολεοδομικές στρεβλώσεις και μοναδικό κριτήριο την αντιπαροχή, δεν έχουμε άλλη ευκαιρία για τη ζωή μας, για τη ζωή των παιδιών μας.

Είναι καθήκον μας να αντισταθούμε, να συγκρουστούμε, να υπερασπίσουμε τον κοινό πλούτο, το φυσικό περιβάλλον, τη δημόσια γη, για μας τους ίδιους και κυρίως για τις επόμενες γενιές.

Σε πείσμα όλων αυτών που θέλουν να μας κλέψουν τη ζωή, στον Υμηττό, στην περιοχή των καμένων εκτάσεων της Γλυφάδας, μετά τις τελευταίες βροχές άρχισαν να εμφανίζονται χορτάρια και σαλιγκάρια.

ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ Η ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ, ΣΤΟ ΚΑΠΗ ΤΗΣ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ,

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

Το υπό τροποποίηση Π.Δ, όπως διαμορφώθηκε τελικά από τον ΟΡΣΑ και το ΥΠΕΚΑ, έχει σταλεί στο ΣτΕ για γνωμοδότηση επί της νομιμότητας των προτεινόμενων διατάξεων. Η «Διαδημοτική», στο πλαίσιο της λεγόμενης «διαβούλευσης», κατέθεσε στον ΟΡΣΑ αναλυτικό Υπόμνημα (αρ. πρωτ. 1735/19.3.2010) με τις θέσεις και τις προτάσεις της, οι οποίες συνοψίζονται ως ακολούθως:

Με την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον Υμηττό, δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε απλώς για την «προστασία» του ορεινού όγκου και του οικοσυστήματος, όπως το 1978, αλλά για την ανάγκη λήψης δραστικών μέτρων απόλυτης προστασίας, με σκοπό την «διάσωσή» του. Με αυτή την έννοια, το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που παρουσίασε ο ΟΡΣΑ και ενέκρινε το ΥΠΕΚΑ, θεωρείται σε πολλά σημεία άτολμο και δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών.

Συγκεκριμένα:

1.Εξακολουθούν να υφίστανται εκτεταμένες Ζώνες Β περιορισμένης προστασίας, κυρίως στην Ανατολική πλευρά του Υμηττού, στις οποίες επιτρέπονται χρήσεις και κτιριακές εγκαταστάσεις εκπαίδευσης , υπαίθριας αναψυχής, αθλητισμού, πολιτισμού καθώς και γεωργικές χρήσεις. Στις εγκαταστάσεις εκπαίδευσης δίνεται η δυνατότητα να κατασκευαστούν κτίρια μέχρι και 8.000 τ.μ το καθένα, γεγονός το οποίο αποτελεί σαφή υποβάθμιση ακόμη και από το μέχρι σήμερα ισχύον καθεστώς προστασίας του Υμηττού.

Η «Διαδημοτική» προτείνει περιορισμένες Ζώνες Β υψηλής προστασίας, με αποκλειστική χρήση υπαίθριας αναψυχής, όπως ορίζεται από την ισχύουσα δασική νομοθεσία, με δυνατότητα γεωργικής χρήσης και μελισσοκομίας και ρητή απαγόρευση βόσκησης, χωρίς τη δυνατότητα δόμησης εγκαταστάσεων εκπαίδευσης και έρευνας, καθώς και οποιωνδήποτε άλλων «κοινωφελών εγκαταστάσεων» αθλητισμού, πολιτισμού, υγείας κλπ. Αυτό σημαίνει, να καταργηθεί οποιαδήποτε «αρτιότητα» και οποιοσδήποτε «Συντελεστής Δόμησης» στις Ζώνες Β προστασίας του Υμηττού, o οποίoς δεν αποτελεί μια οποιαδήποτε «εκτός σχεδίου» περιοχή, αλλά ένα «οικοσύστημα υπό προστασία».

2.H «Διαδημοτική» προτείνει επίσης επέκταση της Ζώνης Α απόλυτης προστασίας του Υμηττού, μέχρι την νότια απόληξή του, στην Φασκομηλιά Βουλιαγμένης, καθώς και σε όλες τις εκτάσεις που περιλαμβάνονται στο δίκτυο «ΝΑΤΟΥΡΑ» (εντός της μωβ γραμμής). Ακόμη, θεωρεί ότι πρέπει να οριοθετηθούν Ζώνες Γ προστασίας αρχαιολογικών χώρων σε όλες της περιοχές του Υμηττού όπου υπάρχουν αρχαιολογικοί χώροι. Επίσης, Ζώνες Δ1 και Δ2 (Μητροπολιτικά Πάρκα Γουδή και Ιλισίων) με ουσιαστικούς περιορισμούς στη δόμηση του χώρου και στις επιτρεπόμενες χρήσεις, καθώς και Ζώνες Ε με περιορισμένης έκτασης εγκαταστάσεων νεκροταφείων και με αποκατάσταση των παράνομων επεκτάσεων σε δασικούς χώρους.

4. Εξ’ άλλου, η «Διαδημοτική» θεωρεί ότι πρέπει να δημοσιοποιηθούν άμεσα οι υφιστάμενες αυθαίρετες και παράνομες κτιριακές εγκαταστάσεις στον Υμηττό, για τις οποίες υπάρχουν τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις και να προωθηθεί άμεσα η διαδικασία κατεδάφισής τους . Ακόμη, να καταγραφεί άμεσα η υφιστάμενη κατάσταση εγκαταστάσεων και χρήσεων στον Υμηττό. Να δημοσιοποιηθούν άμεσα οι εγκαταστάσεις που έχουν λάβει άδεια χωροθέτησης και έγκριση περιβαλλοντικών όρων και οι «νομίμως ισχύουσες άδειες» με βάση το σημερινό καθεστώς δόμησης του Υμηττού. Να θεσπισθεί χρονοδιάγραμμα απομάκρυνσης των χρήσεων ή και απαλλοτρίωσης των κτισμάτων που η ύπαρξή και χρήση τους είναι ασυμβίβαστη με το καθεστώς προστασίας και διαχείρισης του οικοσυστήματος, με σκοπό την κατεδάφισή τους. Οι οικοδομικές άδειες που έχουν εκδοθεί αλλά δεν έχουν υλοποιηθεί να επανελεγχθούν ως προς τη νομιμότητά τους και το συμβατό ή μη της ανέγερσης και χρήσης τους με το καθεστώς προστασίας του οικοσυστήματος.

Επισημαίνεται ότι, στις «Μεταβατικές διατάξεις» (άρθρο 7) της τελικής απόφασης της Ε.Ε του ΟΡΣΑ για την τροποποίηση του ισχύοντος Π.Δ προστασίας του Υμηττού (21.5.2010), προβλέπεται ότι εγκρίσεις περιβαλλοντικών όρων για εγκαταστάσεις εκπαίδευσης, υγείας, περίθαλψης, αθλητισμού, πολιτισμού και κοινωνικής πρόνοιας εντός της Ζώνης Β, μπορεί να δίδονται μέχρι την έναρξη της ισχύος του τροποποιηθέντος Π.Δ, και όχι μέχρι την έναρξη της διαδικασίας τροποποίησης του Π.Δ, (δηλαδή μέχρι την 9.4.2008, ημερομηνία λήψης απόφασης της πρώτης αναστολής έκδοσης οικοδομικών αδειών), όπως προβλέπονταν στην αρχική απόφαση της Ε.Ε του ΟΡΣΑ (14.4.2010).

Συνάντηση Αργυρούπολης, 30.1.2011

Η Αθήνα τις τελευταίες δεκαετίες επεκτάθηκε αδιάκοπα προς όλες τις κατευθύνσεις, υπερβαίνοντας τα περιορισμένα όρια του «λεκανοπεδίου» που περικλείεται μεταξύ Υμηττού, Πεντέλης, Πάρνηθας, και Ποικίλου Όρους. Η συσσώρευση πληθυσμού και δραστηριοτήτων στον ευρύτερο χώρο της Αττικής, επέβαλε την δημιουργία νέων μεταφορικών υποδομών.

Η λειτουργία του Μετρό, όπου αυτό επεκτάθηκε, και του Προαστιακού τραίνου, συνέβαλε σημαντικά στις μετακινήσεις των κατοίκων. Ωστόσο, κυρίαρχο μεταφορικό μέσο παραμένει το Ι.Χ αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα την ολοένα και μεγαλύτερη κυκλοφοριακή συμφόρηση τις ώρες αιχμής σε εκτεταμένες περιοχές του λεκανοπεδίου, και όχι μόνο.

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: Τα τελευταία χρόνια η μέση ετήσια αύξηση των Ι.Χ ήταν 6,5% περίπου, όταν ο πληθυσμός της χώρας αυξήθηκε μόλις 0,5% περίπου. Στο λεκανοπέδιο της Αθήνας, κυκλοφορεί το 45% περίπου του συνόλου των οχημάτων. Ο κορεσμός της κυκλοφορίας στους βασικούς οδικούς άξονες της πρωτεύουσας το 2010 υπολογίζονταν στο 78-95 %. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, οι ¨Ελληνες κάνουν υπερδιπλάσια χρήση του Ι.Χ σε σχέση με τους υπόλοιπους ευρωπαίους.

Είναι προφανές ότι τα σημερινά κυκλοφοριακά αδιέξοδα στην πρωτεύουσα, οφείλονται στην κυρίαρχη και αναπόφευκτη σε σημαντικό βαθμό επιλογή μετακίνησης του πληθυσμού μέσω των Ι.Χ. αυτοκινήτων. Δεδομένου ότι ο δείκτης ιδιοκτησίας στη χώρα μας κινείται ακόμα σε μεσαία επίπεδα σε σχέση με άλλες αναπτυγμένες Ευρωπαϊκές χώρες, είναι βέβαιο ότι τα κυκλοφοριακά προβλήματα για την Αθήνα τα επόμενα χρόνια θα oξυνθούν ακόμη περισσότερο, στον βαθμό που δεν θα υπάρξουν διαφορετικές πολιτικές επιλογές για τις μετακινήσεις μας.

Νέοι αυτοκινητόδρομοι στον Υμηττό

Ο υφιστάμενος οδικός άξονας Λεωφ. Κατεχάκη – Καρέα – Λεωφ. Αλίμου, αποτελεί σήμερα την «Περιφερειακή Λεωφόρο» σύνδεσης των βορειοανατολικών με τις νοτιοανατολικές περιοχές του λεκανοπεδίου και συνδέεται με την Αττική Οδό στο ύψος της Καισαριανής. Τμήμα αυτού του οδικού άξονα διέρχεται από τον αστικό ιστό των Δήμων Βύρωνα (Καρέας), Ηλιούπολης και Αργυρούπολης.

Η προγραμματισμένη επέκταση της Δυτικής Περιφερειακής Λεωφόρου στον Υμηττό προς τα νότια, στον δασικό χώρο πάνω από την Καισαριανή, τον Βύρωνα (Καρέα), την Ηλιούπολη και την Αργυρούπολη, εμφανίζεται ως ένα έργο περιβαλλοντικό, αναγκαίο και αναπόφευκτο, το οποίο θα αντιμετωπίσει τα υφιστάμενα σήμερα προβλήματα στις αστικές περιοχές όπου υπάρχει διερχόμενη υπερτοπική κυκλοφορία. Ακόμη, η νέα Περιφερειακή Λεωφόρος εκτιμάται ότι θα εξασφαλίσει μεγάλη ταχύτητα κυκλοφορίας, ενώ προβλέπεται η σύνδεση της με τον προγραμματιζόμενο νέο οδικό άξονα, ο οποίος , μέσω σήραγγας θα τέμνει κάθετα τον Υμηττό και θα καταλήγει επιφανειακά μέχρι τo Kορωπί και το νέο αεροδρόμιο στα Σπάτα.

Εξ’ άλλου, φαίνεται να μην προωθούνται προς το παρόν τα σχέδια επέκτασης της Δυτικής Περιφερειακής Λεωφόρου Υμηττού πάνω από την Άνω Γλυφάδα, καθώς και της κατασκευής μιας Νοτιο- Ανατολικης Περιφερειακής Λεωφόρου στον Υμηττό πάνω από το Κορωπί, μέχρι την παραλία της Αγ. Μαρίνας, ακόμη και μιας Βορειοανατολικής Περιφερειακής Λεωφόρου στον Υμηττό πάνω από τα Γλυκά Νερά, μέχρι το Κορωπί.

Είναι προφανές ότι όλοι αυτοί οι προβλεπόμενοι αυτοκινητόδρομοι θα προκαλέσουν σοβαρές επιπτώσεις στον δασικό χώρο του Υμηττού, ακόμη και όταν υπογειοποιηθούν κάποια μικρότερα ή μεγαλύτερα τμήματα τους. Διότι, για την κατασκευή και την λειτουργία τους απαιτούνται εκτεταμένες εκχερσώσεις δασικής βλάστησης, τοιχία αντιστήριξης, γέφυρες, υπέργειοι ανισόπεδοι κόμβοι σύνδεσης με τα τοπικά οδικά δίκτυα των Δήμων που περιβάλλουν τον Υμηττό κλπ. Επίσης απαιτούνται υπέργειοι σταθμοί διοδίων, δεδομένου ότι προβλέπεται οι νέοι αυτοκινητόδρομοι να κατασκευαστούν με τη μέθοδο Σ.Δ.Ι.Τ. (Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα), που σημαίνει ότι όσοι κινούνται σ’ αυτούς θα πληρώνουν νέα διόδια. Aκόμη, οι νέοι αυτοκινητόδρομοι στον Υμηττό, ενδέχεται να ενταχθούν στον λεγόμενο νόμο «fast track», εφόσον τα «μεγάλα έργα» προβάλλονται και ως «αναπτυξιακά» που συμβάλλουν στο ξεπέρασμα της σημερινής οικονομικής κρίσης.

Αξίζει να επισημανθεί ότι ο Υμηττός είναι ένα βουνό με ιδιαίτερη αρχαιολογική και μνημειακή αξία που συνδέεται με την ιστορία της Αθήνας, καθώς και ότι οι νέοι αυτοκινητόδρομοι στον Υμηττό θα διέρχονται από περιοχές που έχουν ενταχθεί στο Δίκτυο NATURA 2000, λόγω της ιδιαίτερης αξίας όσον αφορά την ορνιθοπανίδα και την χλωρίδα του βουνού.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η προγραμματιζόμενη επέκταση της Δυτικής Περιφερειακής Λεωφόρου στον Υμηττό, δεν συνεπάγεται την κατάργηση της λειτουργίας του σημερινού οδικού άξονα Λεωφ. Κατεχάκη – Καρέα- Λεωφ. Αλίμου, όπως ισχυρίζονται ή φαντάζονται κάποιοι. Απλώς θα υπάρξει μια πρόσκαιρη ανακούφιση σε επιβαρημένες σήμερα περιοχές (στην Ηλιούπολη και στην Αργυρούπολη), η οποία πολύ σύντομα θα εξουδετερωθεί από την κυκλοφορία εκατοντάδων χιλιάδων νέων Ι.Χ. αυτοκινήτων στην Αττική. Ακόμη, φαίνεται ότι η δημιουργία ενός νέου πολεοδομικού συγκροτήματος στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού και στην παραλία του Σαρωνικού, όπως σχεδιάζονταν από τις προηγούμενες αλλά και την σημερινή κυβέρνηση, αποτελεί έναν καθοριστικό παράγοντα για την κατασκευή ενός νέου αυτοκινητόδρομου στον Υμηττό.

Με βάση όλα όσα αναφέρονται παραπάνω, πιστεύουμε ότι πρέπει να αποτραπεί η κατασκευή νέων αυτοκινητόδρομων στον Υμηττό και να προωθηθεί η διαφορετική διαχείριση του υφιστάμενου οδικού δικτύου της περιοχής, η ενίσχυση των δημόσιων μεταφορικών μέσων και κυρίως των μέσων σταθερής τροχιάς, η δημιουργία εκτεταμένου δικτύου λεωφοειολωρίδων και ποδηλατόδρομων, η απελευθέρωση των δρόμων και των πεζοδρομίων από παράνομα σταθμευμένα Ι.Χ αυτοκίνητα.

Δηλαδή αυτό που έχει προτεραιότητα είναι η διαμόρφωση μιας διαφορετικής πολιτικής από την σημερινή για τις μετακινήσεις στην πρωτεύουσα, η οποία θα προστατεύει το περιβάλλον και θα σέβεται την ιστορική κληρονομιά, μιας πολιτικής η οποία δεν θα παραχωρεί τους δημόσιους δρόμους σε ιδιώτες για εκμετάλλευση, μιας πολιτικής που δεν θα πριμοδοτεί την χρήση του Ι.Χ. αλλά τα δημόσια μεταφορικά μέσα.

Τι προτείνουμε

Για την αντιμετώπιση των άμεσων και οξυμένων προβλημάτων που προέρχονται από την διερχόμενη υπερτοπική κυκλοφορία Ι.Χ οχημάτων στους Δήμους Καισαριανής, Βύρωνα, Ηλιούπολης και Αργυρούπολης, αντί μιας νέας Δυτικής Περιφερειακής Λεωφόρου στον Υμηττό, που θα αποτελεί επέκταση της υφιστάμενης Αττικής Οδού, προτείνουμε:

-Την υπόγεια σύνδεση της απόληξης της υφιστάμενης Αττικής Οδού με το κέντρο της Αθήνας (περιοχή Μιχαλακοπούλου- Χίλτον και όχι με την Λεωφ.Ούλαφ Πάλμε , όπως προβλέπεται), ώστε να αποτραπεί η σημερινή υπερτοπική κυκλοφορία οχημάτων από την Λεωφόρο Εθνικής Αντίστασης της Καισαριανής.

- Την υπόγεια σύνδεση του υφιστάμενου οδικού άξονα Κατεχάκη –Καρέα με την Λεωφόρο Βουλιαγμένης όπως προβλέπεται και από το ισχύον Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας (ενδιάμεσος δακτύλιος) καθώς και από το ισχύον Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο Ηλιούπολης.

- Την αναβάθμιση του ρόλου και της λειτουργίας της Λεωφόρου Βουλιαγμένης, μετά την συμβολή της με το ρέμα της Πικροδάφνης, ως άξονα υπερτοπικής κυκλοφορίας, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τις προβλέψεις των κυκλοφοριακών φόρτων μετά την επικείμενη επέκταση του Μετρό μέχρι τον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού

- Την ακύρωση της λειτουργίας ως υπερτοπικού, του σημερινού οδικού άξονα Καρέα – Λεωφ.Αλίμου, που διέρχεται μέσα από την Ηλιούπολη και την Αργυρούπολη, με κατεύθυνση την κάλυψη μόνο τοπικών αναγκών.

- Την δημιουργία μιας νέας λεωφορειακής γραμμής – εξπρές από την Γλυφάδα μέχρι την Λεωφόρο Μεσογείων (Μετρό Κατεχάκη), μέσω μιας ειδικής λεωφορειολωρίδας, με μια στάση σε κάθε ενδιάμεσο Δήμο και σύνδεση με τοπικές δημοτικές λεωφορειακές γραμμές.

Ακόμη, έχει προταθεί και η μελλοντική επέκταση του προαστιακού σιδηρόδρομου από το αεροδρόμιο των Σπάτων μέχρι το πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού.

Οι παραπάνω, προτάσεις, διατυπωμένες από φορείς και πολίτες που συμμετέχουν στην «Διαδημοτική», αποτελούν μια πρώτη βάση συζήτησης, ώστε να οριστικοποιηθούν οι τελικές θέσεις και οι προτάσεις μας.

30 Ιανουαρίου 2011

Πάνος Τότσικας

Πολεοδόμος – Περιβαλλοντολόγος

ΗΜΕΡΙΔΑ Δ-Σ-Ε-ΥΜΗΤΤΟΥ 30-1-2011

Με αφορμή το Νομοσχέδιο περί βιοποικιλότητας, που συζητείται στην Βουλή, το θέμα των περιοχών ΝΑΤΟΥΡΑ, καθώς και η δυνατότητας δόμησης σε αυτές , έχει καταστεί επίκαιρο. Χωρίς να είναι το θέμα μας το εν λόγω Νομοσχεδίου , δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε την ρήση του τ. αντιπροέδρου του ΣΤΕ κ Δεγλερή:

  «οποιαδήποτε κτήση στις περιοχές ΝΑΤΟΥΡΑ είναι αδιανόητη, η πρώτη υπόθεση που θα πάει στο ΣΤΕ θα τους υπενθυμίσει την υπάρχουσα και σταθερή νομολογία, ότι σε εκτάσεις ΝΑΤΟΥΡΑ δεν μπορούμε να χτίζουμε».

Μια τέτοια περιοχή είναι και το όρος Υμηττός, που μαζί με το «αισθητικό δάσος της Καισαριανής¨» και τη «λίμνη Βουλιαγμένης», είναι ενταγμένα στο πανευρωπαϊκό δίκτυο Νατούρα 2000 (κωδικός GR 30000006) .

Η σημασία του Υμηττού από οικολογική, ιστορική, αρχαιολογική και πολιτιστική άποψη είναι σε όλους γνωστή. Σημαντική όμως είναι η συμβολή του στη διαμόρφωση του μικροκλίματος της Αττικής, ειδικά σήμερα την εποχή της κλιματικής αλλαγής. Ο Υμηττός όπως και όλα τα περιαστικά δάση έχουν μια κύρια αποστολή, τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και την προστασία του Περιβάλλοντος. Για το λόγο αυτό είναι επίκαιρη και κυρίαρχη η ανάγκη όλος ο ορεινός όγκος του Υμηττού να κηρυχθεί Περιοχή Απολύτου Προστασίας, με ταυτόχρονη απομάκρυνση όλων των χρήσεων, που δεν συνάδουν με το δασικό του χαρακτήρα, πρόταση που διατυπώνεται από τα κινήματα, περιβαλλοντικούς φορείς και μεγάλο μέρος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι το 2011 έχει κηρυχθεί από τον ΟΗΕ σαν έτος προστασίας των δασών. Η πρόσφατη δε, Διεθνής διάσκεψη για το κλίμα στο Κανκούν του Μεξικού, επιβεβαίωσε το Σύμφωνο της Κοπεγχάγης για την ανάγκη λήψης μέτρων αναστροφής της πορείας αποδάσωσης και αποψίλωσης όλων των δασών του Πλανήτη.

Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στον Υμηττό, είναι λίγο πολύ γνωστή. Πλήθος συμφερόντων, οικονομικών, πολιτικών, εκκλησιαστικών, ακόμη και δημοτικών, έχουν κακοποιήσει βάναυσα το «σώμα» του βουνού. Η αυθαιρεσία, η παράνομη δόμηση , η καταπάτηση δημόσιας δασικής γης είναι μια πραγματικότητα. Το ισχύον Π.Δ. του 1978 δεν κατάφερε να ανακόψει τις διάφορες επεκτατικές βλέψεις, με αποτέλεσμα το πλήθος παρανομιών και αλλοιώσεων του ανάγλυφου του Υμηττού, καθώς και τη διατάραξη του οικοσυστήματός του.

Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι και το 1998 το ΥΠΕΧΩΔΕ επιχείρησε με Π.Δ. να αποτρέψει ρυθμίσεις προστασίας του ορεινού όγκου. Οι ρυθμίσεις που πρότεινε ακυρώθηκαν από την υπ αριθμ 67 / 1998 απόφαση του Ε τμήματος του ΣΤΕ.

Παρακολουθώντας τη δημόσια διαβούλευση που έγινε για το νέο σχέδιο του ΟΡΣΑ «περί τροποποίησης του από 31.8.78 Π.Δ., περί καθορισμού ζωνών ρυθμίσεως και προστασίας της περιοχής του όρους Υμηττού» καθώς και τις προτάσεις των φορέων, Δήμων, Υπουργείων, συλλόγων, ιδιωτών και Οργανισμών, μπορεί κανείς να αντιληφθεί τα διάφορα συμφέροντα, τις σκοπιμότητες, τις μικροπολιτικές, που αντιμετωπίζουν τον Υμηττό ουσιαστικά σαν «οικόπεδο προς αντιπαροχή», το οποίο πολεοδομείται, ορίζεται συντελεστής δόμησης μέσα στο δασικό χώρο.

Το νέο σχέδιο Π.Δ. που συνέταξε ο ΟΡΣΑ και τώρα βρίσκεται στο ΣΤΕ για γνωμοδότηση, μπορεί να περιέχει κάποιες θετικές ρυθμίσεις, όπως:

• H επέκταση της Α ζώνης , η οποία χαρακτηρίζεται ως Ζώνη Απολύτου Προστασίας της φύσης και των μνημείων,
• ο ορισμός σαν ζώνη Απόλυτης Προστασίας όλων των κύριων ρεμάτων του Υμηττού (50 μ εκατέρωθεν του κεντρικού άξονά τους),
• η απαγόρευση σε όλο τον ορεινό όγκο της θήρας, του μηχανοκίνητου αθλητισμού και των διαφημιστικών πινακίδων (εδώ πρέπει να αναφέρουμε τις έντονες αντιδράσεις που εκφράστηκαν στη δημόσια διαβούλευση από κυνηγετικούς συλλόγους και όχι μόνον),
• η θεσμοθέτηση των Πάρκων Γουδή και Ιλισίων, ωστόσο δε θωρακίζει ουσιαστικά τον Υμηττό, όπως απαιτούν οι σημερινές ανάγκες.

Εδώ οφείλουμε να αναφέρουμε ότι ακόμη, δεν έχει καταρτιστεί ΔΑΣΙΚΟ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ, αγνοούνται διατάξεις του Συντάγματος για τα δάση με την παραπομπή στις καλένδες του ΔΑΣΟΛΟΓΙΟΥ και ο Υμηττός δεν αντιμετωπίζεται σαν ένα δασικό οικοσύστημα που χρήζει περαιτέρω προστασίας.

Το ισχύον Π.Δ. της 31.8.78 ορίζει δύο ζώνες προστασίας. Την ζώνη Α, που χαρακτηρίζεται σαν περιοχή αναψυχής, περιπάτου και υγείας, όπου επιτρέπεται η δόμηση μόνον κτιρίων αναψυχής και πολιτιστικών εκδηλώσεων και απαγορεύει κάθε παρέμβαση, που μπορεί να καταστρέψει το γεωφυσικό ανάγλυφο. Και τη ζώνη Β, στην οποία «επιτρέπονται εγκαταστάσεις κοινωφελών μόνο λειτουργιών».

Το νέο ΠΔ που προτείνεται από τον ΟΡΣΑ περιλαμβάνει πέντε ζώνες προστασίας:

Α ζώνη – Απόλυτη προστασία της φύσης και των μνημείων

Η ζώνη καθορίζεται σαν περιοχή απόλυτης προστασίας της φύσης και των οικοτόπων. Επιτρέπονται χρήσεις συμβατές με τον χαρακτήρα της περιοχής, όπως έργα αντιπυρικής προστασίας, εργασίες δασικής διαχείρισης, χάραξη μονοπατιών και ποδηλατικών διαδρομών .Στην Α ζώνη απαγορεύεται κάθε δόμηση.

Στην εν λόγω ζώνη επιτρέπονται το ανώτατο δύο ιστοί για συγκέντρωση των κεραιών ραδιοφωνίας-τηλεόρασης, με στόχο προοπτικά την απομάκρυνσή τους.

Β ζώνη – Περιφερειακή ζώνη προστασίας

Χαρακτηρίζεται σαν περιοχή γεωργικής χρήσης, εκπαίδευσης, υπαίθριας αναψυχής, πολιτισμού και αθλητισμού. Επιτρέπονται η γεωργία, η ανέγερση γεωργικών αποθηκών και εκπαιδευτηρίων βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής. Για τα εκπαιδευτήρια ορίζεται ελάχιστο εμβαδό γηπέδου τα 40 στρ ,με συντελεστή δόμησης 0.2. Για τις χρήσεις γεωργίας, αθλητισμού, πολιτισμού και αναψυχής ορίζονται τα 20 στρ με μέγιστη επιφάνεια δόμησης τα 30 τμ.

Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι στην ανατολική πλευρά του Υμηττού (δηλαδή στους Δήμους Βάρης, Κρωπίας, Παιανίας και Γλυκών Νερών), επιτρέπεται επιπλέον η δημιουργία ενός βιοκλιματικού δημοτικού κέντρου περιβαλλοντικής εκπαίδευσης ανά δήμο, με μέγιστη επιφάνεια τα 150 τμ σε οικόπεδο ελάχιστης έκτασης 10 στρ. Η συγκεκριμένη πρόταση γεννά ερωτηματικά ως προς την σκοπιμότητα.

Γ ζώνη – Αρχαιολογικής σημασίας

Αφορά αρχαιολογικούς χώρους ( έχει πολλούς ο Υμηττός), όπου επιτρέπεται η γεωργική χρήση, καθώς και η ανέγερση γεωργικών αποθηκών εμβαδού μέχρι 30 τμ σε γήπεδα αρτιότητας 20 στρ.

Δ ζώνη – Μητροπολιτικά Πάρκα Γουδή και Ιλισίων(Δ1 και Δ2)

Η εν λόγω ζώνη καθορίζεται ως περιοχή σύνδεσης του ορεινού οικοσυστήματος με την πόλη . Η θεσμοθέτηση του μητροπολιτικού Πάρκου Γουδή εκκρεμεί ήδη τρείς δεκαετίες . Η σημερινή υλοποίηση των δύο Μητροπολιτικών Πάρκων με την προσθήκη του Πάρκου Ιλισίων, συνιστά θετική εξέλιξη, η οποία προκύπτει και μετά τον μακροχρόνιο αγώνα φορέων πολιτών και περιβαλλοντικών οργανώσεων . Απαραίτητη είναι η άμεση θεσμοθέτηση φορέα διαχείρισης των Πάρκων καθώς και η εξασφάλιση του κοινόχρηστου χαρακτήρα του. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι η σημερινή πραγματικότητα των πάρκων θεσμικά, ιδιοκτησιακά, χρήσεων γης, υπάρχουσας, πραγματοποιούμενης και μελλοντικής δόμησης, εμφανίζεται εξαιρετικά περίπλοκη και συγκεχυμένη.

Επίσης στην Περιφερειακή ζώνη του Πάρκου Γουδή ( στα πάρκα ορίζεται ο πυρήνας και η περιφερειακή ζώνη του πάρκου) βρίσκονται τα στρατόπεδα Ζορμπά και Φακίνου, τα οποία όμως δεν απομακρύνονται, ενώ επιτρέπεται η χωροθέτηση του Κεντρικού σταθμού μεταφόρτωσης απορριμμάτων (ΣΜΑ), στη θέση του πρώην εργοταξίου της Αττικής οδού στο Γουδή.

Τέλος αναφέρουμε ότι, το κτίριο του Ολυμπιακού κέντρου Μπάντμιντον προβλέπεται να απομακρυνθεί με τη λήξη της σύμβασης που υπάρχει με τον ιδιώτη (η σύμβαση είναι 30 ετής)… και

Ε ζώνη – κοιμητηρίων

Μέσα σε αυτή την ζώνη είναι δυνατή η λειτουργία των νεκροταφείων, με τήρηση της σχετικής νομοθεσίας.

Τέλος, στο εν λόγω σχέδιο Π.Δ. προβλέπεται :

.- η μετεγκατάσταση εντός δύο ετών των ήδη υφιστάμενων βιομηχανικών, βιοτεχνικών εγκαταστάσεων, καθώς και των εγκαταστάσεων παραγωγής , αποθήκευσης και εμπορίας υλικών

.- η αδρανοποίηση των λατομείων, με την υποχρέωση να προχωρήσουν στην αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος μέσα σε μια τριετία

.- η ανέγερση νέων κτηρίων με όρους βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής

.- οι Οικοδομικές Άδειες που έχουν ήδη εκδοθεί έως τη δημοσίευση του παρόντος, να ισχύουν και να εκτελούνται όπως εκδόθηκαν και

.- μέσα στις ζώνες Β, Γ και Ε επιτρέπεται η εκτέλεση των αναγκαίων έργων τεχνικής υποδομής και έργων ύδρευσης, αποχέτευσης, ενέργειας και τηλεφωνίας για την εξυπηρέτηση των νομίμως υφιστάμενων εγκαταστάσεων. Οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι στο εν λόγω σχέδιο του ΟΡΣΑ δεν αναφέρεται ρητά η απαγόρευση νέων οδικών έργων (αυτοκινητόδρομοι), δεν αναφέρεται τίποτε για την ανάγκη απομάκρυνσης του ΚΥΤ Ηλιούπολης (υπάρχει και σχετική Απόφαση του ΣΤΕ), δεν αναφέρεται καθόλου το θέμα των οικοδομικών συνεταιρισμών, καθώς και οι περιοχές αυθαίρετης κατοικίας (Χέρωμα, Γλυφάδα ,Κορωπί).

Επιπροσθέτως στις Μεταβατικές Διατάξεις (άρθρο 7) της τελικής απόφασης του ΟΡΣΑ για την τροποποίηση του ισχύοντος Π.Δ. Προστασίας του Υμηττού(21.5.2010) προβλέπεται ότι εγκρίσεις περιβαλλοντικών όρων για τις εγκαταστάσεις εκπαίδευσης υγείας, περίθαλψης, αθλητισμού πολιτισμού και κοινωνικής πρόνοιας εντός της Β ζώνης μπορεί να δίδονται μέχρι την έναρξη ισχύος του τροποποιηθέντος Π.Δ. και όχι μέχρι την έναρξη της διαδικασίας τροποποίησης του Π.Δ. δηλαδή μέχρι την 9.4.2008 (ημερομηνία λήψης απόφασης της πρώτης αναστολής έκδοσης οικοδομικών αδειών), όπως προβλεπόταν στην αρχική απόφαση της ΕΕ του ΟΡΣΑ (14.4.2010).

Η ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ, έχει καταθέσει Υπόμνημα προς το ΣΤΕ, το ΥΠΕΚΑ, τον ΟΡΣΑ, το Υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών, τον Περιφερειάρχη Αττικής, καθώς και το ΣΠΑΥ, εκθέτοντας τις απόψεις και τις αντιρρήσεις της .

Συνοψίζοντας επαναλαμβάνουμε τις προτάσεις που έχουμε καταθέσει:

1. Nα δημοσιοποιηθούν άμεσα οι υφιστάμενες αυθαίρετες και παράνομες κτιριακές εγκαταστάσεις στον Υμηττό για τις οποίες υπάρχουν τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις και να προωθηθεί άμεσα, η διαδικασία κατεδάφισής τους.

1. Να καταγραφεί άμεσα η υφιστάμενη κατάσταση εγκαταστάσεων και χρήσεων στον Υμηττό. Να δημοσιοποιηθούν άμεσα οι εγκαταστάσεις που έχουν λάβει άδεια χωροθέτησης και οι «νομίμως ισχύουσες άδειες», με βάση το σημερινό καθεστώς δόμησης στον Υμηττό (είδος εγκατάστασης, φορέας, θέση, συνολική δόμηση). Να θεσπισθεί χρονοδιάγραμμα απομάκρυνσης των χρήσεων ή και απαλλοτρίωσης των κτισμάτων που η ύπαρξη και χρήση τους είναι ασυμβίβαστη με το καθεστώς προστασίας και διαχείρισης του οικοσυστήματος, με σκοπό την κατεδάφισή τους. Οι οικοδομικές άδειες, που έχουν εκδοθεί αλλά δεν έχουν υλοποιηθεί, να επανελεγχθούν ως προς την νομιμότητά τους και το συμβατό ή μη της ανέγερσης και χρήσης τους με το καθεστώς προστασίας του οικοσυστήματος.

1. Να επεκταθεί η απαγόρευση παραχώρησης δημόσιων δασικών και μη εκτάσεων κατά κυριότητα και κατά χρήση, σε όλη την προστατευόμενη έκταση του Υμηττού και όχι μόνο στην Α’ Ζώνη προστασίας, πλήν αυτών προς τον Φορέα Διαχείρισης που θα συσταθεί.

1. Να υπάρξει ρητή απαγόρευση κατασκευής αυτοκινητόδρομων στον Υμηττό με βάση τις διατάξεις του πρακτικού 67/1998 του Συμβουλίου της Επικρατείας, (το οποίο θεωρείται στην Εισαγωγή του Σχεδίου Π.Δ του Ο.Ρ.Σ.Α ότι έχει «δεσμευτικό χαρακτήρα») καθώς και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα απομάκρυνσης των υφιστάμενων αυθαίρετων και παράνομων εγκαταστάσεων της ΔΕΗ στα όρια των Δήμων Ηλιούπολης –Αργυρούπολης.

1. Να καθοριστούν όλες οι περιοχές προστασίας αρχαιολογικών χώρων στον Υμηττό (π.χ Κορακοβούνι στον Χολαργό, Σπήλαιο του Λιονταριού στα Γλυκά Νερά, Κακόρεμα στον Βύρωνα, περιοχή Προφήτη Ηλία στην Ηλιούπολη, ιερό Προοψίου Απόλλωνα στο Κορωπί κ.α).

1. Να καταργηθεί οποιαδήποτε «αρτιότητα» και οποιοσδήποτε «Συντελεστής Δόμησης» στην Β’ Ζώνη Προστασίας του Υμηττού, η οποία δεν αποτελεί μια οποιαδήποτε «εκτός σχεδίου» περιοχή, αλλά ένα «οικοσύστημα υπό προστασία». Η πρόταση του Ο.Ρ.Σ.Α, οδηγεί αναπόφευκτα στο ξεπούλημα εκτεταμένων ενεργών και ανενεργών γεωργικών εκτάσεων στις παρυφές της ανατολικής πλευράς του Υμηττού και στην μετατροπή τους σε ιδιωτικά εκπαιδευτικά συγκροτήματα, ενώ θα ενισχύσουν τις υφιστάμενες πιέσεις για την κατασκευή νέων αυτοκινητόδρομων στον Υμηττό, ανατρέποντας εκ των πραγμάτων το υπάρχον Ρυθμιστικό Σχέδιο Αττικής.

Θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε τις απόψεις μας για τις ζώνες προστασίας:

- Ενιαία Ζώνη Α’ απόλυτης προστασίας του Υμηττού, συμπεριλαμβανομένης και της νότιας απόληξής του, στη Φασκομηλιά Βουλιαγμένης, που να περιλαμβάνει όλες τις εκτάσεις που περιλαμβάνει και το «Νατούρα» .

- Δημιουργία Ζώνης Β’ υψηλής προστασίας, με αποκλειστική χρήση υπαίθριας αναψυχής, όπως ορίζεται από την ισχύουσα δασική νομοθεσία εξαιρουμένων των κέντρων πληροφόρησης και των ξύλινων λυόμενων οικημάτων, δυνατότητα γεωργικής χρήσης και μελισσοκομίας και ρητή απαγόρευση βόσκησης, χωρίς την δυνατότητα δόμησης εγκαταστάσεων εκπαίδευσης και έρευνας, καθώς και οποιονδήποτε άλλων «κοινωφελών εγκαταστάσεων» υγείας, αθλητισμού, πολιτισμού κλπ.

- Οριοθέτηση Ζώνης Γ’ προστασίας αρχαιολογικών χώρων, και στα άλλα σημεία του Υμηττού όπου υπάρχουν αρχαιολογικοί χώροι και όχι μόνο στα προβλεπόμενα σημεία στο Κορωπί.

- Δημιουργία Ζώνης Δ1 και Δ2 (Μητροπολιτικά Πάρκα Γουδή και Ιλισίων) με ουσιαστικούς περιορισμούς στη δόμηση του χώρου και στις επιτρεπόμενες χρήσεις.

- Δημιουργία Ζώνης Ε με περιορισμένης έκτασης εγκαταστάσεις νεκροταφείων και αποκατάσταση των παράνομων επεκτάσεων σε δασικούς χώρους.

Επίσης θεωρούμε ότι θετικό σημείο είναι η επικείμενη ίδρυση Δασαρχείου Υμηττού, που έχει να παίξει σημαντικό ρόλο στην ουσιαστική προστασία του βουνού και των οικοτόπων του.

Είναι αυτονόητο, ότι θα πρέπει να προγραμματιστούν πρωτοβουλίες και μέτρα και να εκτελεστούν σημαντικά έργα για την ποιοτική αναβάθμιση της περιβαλλοντικής κατάστασης όλου του ορεινού όγκου. Συγκεκριμένα προτείνονται η εκτέλεση περιβαλλοντικά φιλικών έργων προστασίας του εδαφικού καλύμματος, αναδάσωσης σύμφωνα με την επιστημονική άποψη, έργων εμπλουτισμού της βιοποικιλότητας (σεβόμενοι την φέρουσα ικανότητα των οικοσυστημάτων) και την προστασία του υδροφόρου ορίζοντα και προστασίας από πλημμύρες, αφού βέβαια συμφωνηθούν με τις τοπικές κοινωνίες.

Κλείνοντας,

Την εποχή της κρίσης και του Μνημονίου, με τις πολιτικές που ακολουθούνται, με τη θεσμοθέτηση του fast track, με την αντιμετώπιση της δημόσιας περιουσίας (δάση, ορεινοί όγκοι, ελεύθεροι χώροι κλπ) σαν εμπόρευμα, θυσία στο βωμό του «χρέους», η «τύχη» του Υμηττού δεν εμπνέει ιδιαίτερη αισιοδοξία.

Ωστόσο τα κινήματα των πολιτών, η ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΗ, δυνάμεις της Τ.Α. όπως ο Δήμος Ελληνικού – Αργυρούπολης σήμερα, θα δημιουργήσουμε με τον αγώνα μας μια ασπίδα ουσιαστικής προστασίας του Υμηττού μας. Πρέπει να αποτρέψουμε αρνητικές ρυθμίσεις και να επιβάλουμε την Απόλυτη Προστασία όλου του ορεινού όγκου.

Γιατί ο Υμηττός είναι ανάσα ζωής για όλο το λεκανοπέδιο, για όλους μας.

Χολαργός, 29.1.2011

Χαρά Καφαντάρη

γεωλόγος

ΗΜΕΡΙΔΑ Δ-Σ-Ε-ΥΜΗΤΤΟΥ 30-1-2011

Τα δάση και το φυσικό περιβάλλον ποτέ δεν αντιμετωπίστηκαν από το ελληνικό κράτος ως

Ωστόσο και η περιβαλλοντική τους αξία αναγνωρίστηκε έγκαιρα πάντα όμως σε συνάρτηση με την διαβίωση του ανθρώπου. Βάσει αυτού, τα δάση και το φυσικό περιβάλλον ήταν πάντα υποτελή των εκάστοτε κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών.

Η εκτός σχεδίου δόμηση, για την οποία πολύς λόγος γίνεται τελευταία, επετράπη τη δεκαετία του ’20 όταν το ελληνικό κράτος έπρεπε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στέγασης των προσφύγων που έφερε η Μικρασιατική Καταστροφή.

Μέχρι τη δεκαετία του 60 τα δάση παραχωρούνται σε ακτήμονες είτε ως κλήροι για γεωργική εκμετάλλευση, είτε ως οικόπεδα.

Τη δεκαετία του 70 όπου παρατηρείται έντονη η οικοδομική και τουριστική ανάπτυξη και πλέον είναι έντονη η ανάγκη της παραθεριστικής κατοικίας, τα δάση ρυμοτομούνται για χάρη των διαβόητων Οικοδομικών Συνεταιρισμών.

Σήμερα τα δάση και το φυσικό περιβάλλον υποκλίνονται στις ΑΠΕ και τα μεγάλα οδικά έργα.

Το σύνταγμα του 1975 εισάγει πρώτη φορά διάταξη σχετική με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, το γνωστό σε όλους μας άρθρο 24. Διάταξη πολύ πρωτοποριακή για την εποχή της σύμφωνα με την οποία η προστασία του περιβάλλοντος είναι υποχρέωση του κράτους, ωστόσο τα δάση μπορούν να αλλάξουν προορισμό για λόγους εθνικής οικονομίας και δημοσίου συμφέροντος. Προς επίρρωση όσων έλεγα για την υποτέλεια του περιβάλλοντος στις εκάστοτε οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες.

Από την επόμενη κιόλας μέρα της συνταγματικής κατοχύρωσης της προστασία του περιβάλλοντος, με διάφορα νομοθετήματα, το ελληνικό κοινοβούλιο προσπάθησε να μειώνει συνεχώς το βαθμό προστασίας των δασών με αποκορύφωμα την συνταγματική αναθεώρηση του 2001 και του την απόπειρα αναθεώρησης το 2008.

Με τον Ν.998/79 εισήχθη η ψευδεπίγραφη και εντελώς αντιεπιστημονική διάκριση μεταξύ δασών και δασικών εκτάσεων η οποία πλέον αποτελεί διάταξη του Συντάγματος του 2001 και κατά την αναθεωρητική διαδικασία του 2008, είχε προταθεί οι δασικές εκτάσεις να χρησιμοποιηθούν στο χωροταξικό σχεδιασμό της χώρας.

Η καθ’ύλην αρμόδια κρατική υπηρεσία για την προστασία, ανάπτυξη και διαχείριση των δασών δεν έμεινε αλώβητη όλα αυτά τα χρόνια. Αφού δεν είναι ακόμα δυνατή η αναθεώρηση του συντάγματος, οι κυβερνήσεις υπονομεύουν, απαξιώνουν και αποδυναμώνουν εδώ και 2 δεκαετίες την ίδια τη δασική υπηρεσία. Την δημόσια υπηρεσία που επιτελεί το έργο της προστασίας των δασών κατ’εφαρμογή του αρ. 24 του συντάγματος.

Η δασική υπηρεσία αποδυναμώνεται από προσωπικό, φτάνει να αναφέρω ότι μαζικές προσλήψεις δασοφυλάκων έχουν να γίνουν από το 1992. Χάνει αρμοδιότητες οι οποίες σιγά σιγά ιδιωτικοποιούνται, παράδειγμα οι Φορείς Διαχείρισης των Εθνικών Δρυμών και των προστατευόμενων περιοχών οι οποίοι είναι ΝΠΙΔ και βέβαια όλα αυτά τα χρόνια λοιδορείται όπως λοιδορείται όλος ο δημόσιος τομέας με σκοπό την πλήρη απαξίωσή του καθώς τα μικρά και μεγάλα οικονομικά συμφέροντα στην παρούσα φάση δεν χρειάζονται ισχυρό κρατικό μηχανισμό.

Σήμερα η δασική υπηρεσία είναι σκιά του εαυτού της, μια εχθρική προς τους πολίτες υπηρεσία η οποία δεν είναι σε θέση ούτε τα δάση να προστατέψει ούτε στην ανάπτυξη και διαχείριση του φυσικού περιβάλλοντος να συνεισφέρει.

ΔΑΣΑΡΧΕΙΟ ΥΜΗΤΤΟΥ

Σε αυτό το τοπίο αποδιοργάνωσης έως και διάλυσης, η κυβέρνηση προχώρησε στην ίδρυση ενός νέου δασαρχείου, αυτό του Υμηττού. Πρόκειται για το μικρότερο, από άποψη χωρικής αρμοδιότητας, δασαρχείο της χώρας. Σύμφωνα με το σχετικό ΠΔ, το Δασαρχείο Υμηττού θα έχει μόνο 3 δασοφύλακες και κανέναν δασολόγο πλην του ίδιου του Δασάρχη. Και οι αρμοδιότητές του είναι ψαλιδισμένες. Το τμήμα το δασοτεχνικών έργων, δηλαδή των έργων προστασίας και διαχείρισης του δάσους, δεν έχει την αρμοδιότητα εκτέλεσης των δασοτεχνικών έργων. Δηλαδή το δασαρχείο Υμηττού, σύμφωνα με τη διατύπωση του ΠΔ, δεν θα μπορεί να συντηρήσει τους δασικούς δρόμους, να κάνει καθαρισμούς, να εγκαταστήσει πυροφυλάκια, να κάνει καλλιεργητικές επεμβάσεις. Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με τις διατάξεις περί Πράσινου Ταμείου (οι δημόσιοι πόροι του Ειδικού Φορέα Δασών πλέον περνούν στη διαχείριση του από όπου θα χρηματοδοτούνται τόσο δημόσιοι όσο και ιδιωτικοί φορείς) και με την δημιουργία Φορέα Διαχείρισης (ΝΠΙΔ), μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτή η παράλειψη δεν είναι από αβλεψία αλλά σκοπίμως επιχειρείται η περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των δασών και του φυσικού περιβάλλοντος, ενώ η δημόσια δασική υπηρεσία θα έχει μόνο αστυνομικό ρόλο, τον οποίο βέβαια δεν θα μπορεί τελικώς να επιτελέσει.

Επί του πιεστηρίου: με την απόφαση του ο Γενικός Γραμματέας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής διότισε δασάρχες σε όλα τα δασαρχεία της Αττικής αλλά δεν όρισε Δασάρχη Υμηττού. Η ίδρυση του Δασαρχείου Υμηττού παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες.

Ωστόσο οι διοικητικές δομές από μόνες τους δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα. Πολλοί είχαν στηρίξει τις ελπίδες τους στη δημιουργία Υπουργείου Περιβάλλοντος, διάφορου από αυτό των Δημόσιων Έργων και στην υπαγωγή της δασικής υπηρεσίας στο νέο υπουργείο. Οι ελπίδες διαψεύστηκαν. Το ζητούμενο πάντα είναι η ασκούμενες πολιτικές.

ΔΑΣΙΚΟΙ ΧΑΡΤΕΣ

Σε ό,τι αφορά τους δασικούς χάρτες, το κτηματολόγιο και το δασολόγιο:

Πρέπει να αποσαφηνιστεί ότι πρόκειται για τρία διαφορετικά αλλά συναρτώμενα μεταξύ τους πράγματα.

Το δασολόγιο αποτυπώνει τα δάση της χώρας, το ιδιοκτησιακό τους καθεστώς, τη διαχειριστική τους κατάσταση και άλλες αμιγώς δασοπονικές πληροφορίες. Η κατάρτιση δασολογίου προβλέπεται ήδη με νόμο το 1979. 30 χρόνια μετά αυτό είναι ακόμα ζητούμενο.

Οι δασικοί χάρτες περιορίζονται μόνο στην αποτύπωση των δασικών οικοσυστημάτων, χωρίς άλλη πληροφορία. Προέκυψαν ως αναγκαιότητα στα πλαίσια σύνταξης του Εθνικού Κτηματολογίου, καθώς το δημόσιο έπρεπε με κάποιον τρόπο να «ανακαλύψει» την περιουσία του.

Στις περισσότερες περιοχές της Αττικής και για το σύνολο του Υμηττού συντάχθηκαν τη δεκαετία του ‘80 από τη δασική υπηρεσία κτηματικοί χάρτες, οι οποίοι αντιμετώπιζαν το θέμα της μορφής χρήσης της γης (δηλαδή αποτύπωναν τα δάση και τις μη δασικές εκτάσεις) και το ιδιοκτησιακό καθεστώς αυτών. Κάτι μεταξύ δασικού χάρτη και δασολογίου δηλαδή. Οι χάρτες αυτοί ουδέποτε κατέστησαν οριστικοί και αμετάκλητοι. Έμειναν στα συρτάρια της δασικής υπηρεσίας. Το μόνο που οριστικοποιήθηκε με νόμο ήταν η αλλαγή της δασικής μορφής εκτάσεων σε μη δασική, κατόπιν δικαστικών αποφάσεων. Δηλαδή ο νομοθέτης αποφεύγει τόσες δεκαετίες να οριστικοποιήσει τα όρια του δάσους αλλά δέχεται τον αποχαρακτηρισμό των δασών από εντελώς αναρμόδια όργανα.

Το εκπονούμενο σήμερα προτζεκτ των δασικών χαρτών περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους Δήμους Βάρης, Βούλας, Γλυφάδας, Αργυρούπολης, Ηλιούπολης, Παπάγου και Κορωπίου. Οι δασικοί χάρτες θα αποδώσουν τους κτηματικούς χάρτες που σας προανέφερα χωρίς καμία διόρθωση. Το ερώτημα είναι αν θα έχουν καλύτερη τύχη, δηλαδή αν θα αναρτηθούν και θα κυρωθούν.

Σήμερα την αρμοδιότητα ανάρτησης την έχει με νόμο που ψηφίστηκε πριν 2 μήνες το ΥΠΕΚΑ, η Κτηματολόγιο ΑΕ. Και μπορεί να την αναθέσει σε ιδιωτικά γραφεία. Κι εδώ παρακολουθούμε το ίδιο έργο της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών. Βέβαια επειδή τα ιδιωτικά γραφεία έχουν τιμολογήσει την εργασία με κάμποσα εκατομμύρια ευρώ, το πρότζεκτ εκτιμώ ότι και πάλι θα ναυαγήσει.

Σε ό,τι αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς που διέπει το δάσος του Υμηττού, κατά κύριο λόγο πρόκειται για δημόσιες εκτάσεις. Ακόμα και κάποιες εκτάσεις που το δημόσιο θεωρούσε διακατεχόμενες, με αποφάσεις που ωστόσο δεν είναι ακόμα τελεσίδικες, έχουν αναγνωριστεί ως αμιγώς δημόσιες (πχ Αξωνή Γλυφάδας).

ΑΝΑΔΑΣΩΣΕΙΣ

Τέλος, σε ό,τι αφορά τις αναδασώσεις. Ο Υμηττός στο σύνολό του είναι κηρυγμένος αναδασωτέος ήδη από το 1934. Η απόφαση αυτή ουδέποτε ανακλήθηκε και παραμένει ισχυρή. Η απόφαση εκείνη εκδόθηκε με στόχο την περιβαλλοντική και αισθητική αναβάθμιση των ορεινών όγκων του λεκανοπεδίου και σε μεγάλο βαθμό το δάσος του Υμηττού είναι αποτέλεσμα εκείνης της απόφασης, είναι δηλαδή προϊόν εκτεταμένων αναδασώσεων τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Ωστόσο η δασική υπηρεσία κηρύσσει εκ νέου ως αναδασωτέες εκτάσεις που καίγονται ή εκχερσώνονται από καταπατητές, χωρίς όπως είπαμε αυτό να σημαίνει ότι η προγενέστερη απόφαση του 1934 παύει να ισχύει.

Βέβαια, η αναδάσωση μιας καμένης έκτασης, δεν γίνεται όπως πολύς κόσμος νομίζει, μετά από 2-3 μήνες από την πυρκαγιά. Η φύση έχει τους μηχανισμούς της φυσικής αναγέννησης. Τα μεσογειακά οικοσυστήματα είναι «μαθημένα» στη φωτιά και τα δασικά είδη που συναντάμε στα δάση μας έχουν προσαρμοστεί ώστε να μπορούν να αναγεννηθούν. Για παράδειγμα οι αείφυλλοι θάμνοι (πουρνάρια, βελανιδιές, κουτσουπιές κλπ) βλαστάνουν από τον καμένο κορμό μέσα σε 30 μέρες από τη φωτιά. Οι κώνοι των πεύκων ανοίγουν με τις υψηλές θερμοκρασίες κι έτσι γίνεται σπορά με φυσικό τρόπο. Αυτό βέβαια εφόσον στα πεύκα υπάρχουν ώριμα κουκουνάρια, διότι αν το δάσος καίγεται σε λιγότερο από 15-20 χρόνια, τα πεύκα δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα.

Σε κάθε περίπτωση το πρώτο έργο που γίνεται μετά από μία φωτιά είναι η κατασκευή κορμοδεμάτων και κλαδοπλεγμάτων με τη χρήση των καμένων δέντρων, ώστε να αποφευχθεί η διάβρωση. 2-3 χρόνια μετά εξετάζεται από τους επιστήμονες αν υπάρχει φυσική αναγέννηση και σε ποιο βαθμό και τότε αποφασίζεται η τεχνητή αναδάσωση.

Η αγωνία των πολιτών να ξαναγίνει το δάσος, δάσος, πολλές φορές έχει χρησιμοποιηθεί με εντελώς λαϊκίστικο τρόπο από τις κυβερνήσεις (εσχάτως και από άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης και τα ΜΜΕ), με τελικό αποτέλεσμα την κατασπατάληση πόρων, την επικοινωνιακή εκμετάλλευση του γεγονότος χωρίς ωστόσο να διασφαλίζεται η επιτυχία της αναδάσωσης. Πολλές φορές δε καταστρέφονται τα νεαρά φυτάρια από την όποια φυσική αναγέννηση (από τους χιλιάδες εθελοντές) ή παρατηρείται να φυτεύονται ξένα προς το οικοσύστημα είδη όπως ευκάλυπτοι και ακακίες καθώς «αυτά είχαμε εύκαιρα, αυτά βάλαμε.»

Πρακτικά όμως, η αρμόδια Δ/νση Αναδασώσεων είναι και αυτή, όπως όλη η δασική υπηρεσία, απαξιωμένη και χωρίς χρηματοδότηση, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να επιτελέσει στο βαθμό που θα θέλαμε (και που κι η ίδια θα ήθελε) το έργο της.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που μου δώσατε αυτήν την ευκαιρία να σας ενημερώσω για θέματα υπηρεσιακά και τεχνικά. Παρακαλώ να σταθείτε πλάι στην δημόσια δασική υπηρεσία και στους επιστήμονες, να μας εμπιστευτείτε και να είστε μαζί μας στον αγώνα που κάνουμε για προστασία των δασών και του δημόσιου χαρακτήρα τους.

Νατάσα Βαρουχάκη, Δασολόγος

ΗΜΕΡΙΔΑ Δ-Σ-Ε-ΥΜΗΤΤΟΥ 30-1-2011

Στόχος της Συνάντησης είναι να αναδειχτούν τα νέα σχέδια που απειλούν τον Υμηττό (τροποποπoίηση ισχύοντος Προεδρικού Διατάγματος, νέοι αυτοκινητόδρομοι) και να συντονιστούν οι τοπικές και συνολικές αντιστάσεις.

Συνάντηση

Α’Μέρος

Χαρά Καφαντάρη : Τροποποίηση Π.Δ προστασίας Υμηττού

Πάνος Τότσικας : Νέοι αυτοκινητόδρομοι στον Υμηττό

Παρέμβαση Χρ. Κορτζίδη, Δημάρχου Αργυρούπολης -Ελληνικού

Νατάσα Βαρουχάκη: Δασικοί χάρτες-Κτηματολόγιο – Αναδασώσεις- Δασαρχείο Yμηττού.

Βαγγέλης Στογιάννης : Εθελοντική Δασοπροστασία

Β’Μέρος

Τάσος Ταστάνης : Περιοχή Γλυφάδας – Βάρης

Γιάννης Φραγκιαδάκης: Περιοχή Βύρωνα- Καισαριανής

Περικλής Ζήκας: Περιοχή Χολαργού –Παπάγου-Αγ. Παρασκευής

Σπύρος Σταύρου: Περιοχή Ανατολικού Υμηττού

Γ’Μέρος

Εκπρόσωποι θεσμικών φορέων, Δημοτικών παρατάξεων, Κινήσεων Πολιτών

- Συζήτηση.

9.οο μ.μ: Κλείσιμο της Συνάντησης

Θέμα: Τροποποίηση Π.Δ για την προστασία του Υμηττού, κατασκευή νέων αυτοκινητόδρομων στον Υμηττό.

Το τελευταίο διάστημα, σύμφωνα με πληροφορίες που διαρρέουν από διάφορα κρατικά, κυβερνητικά, δημοσιογραφικά και επιχειρηματικά «κέντρα» εξυφαίνονται νέα σχέδια λεηλασίας του Υμηττού.

 Από τον ΟΡΣΑ και το ΥΠΕΚΑ προωθείται η τροποποίηση του ισχύοντος Π.Δ προστασίας του Υμηττού. Παρά τα αλλεπάλληλα πλήγματα που έχει δεχτεί ο ορεινός όγκος τα τελευταία χρόνια από ιδιώτες, εκκλησία, Ο.Τ.Α και κρατικούς φορείς, το ΥΠΕΚΑ επιμένει στην δυνατότητα δόμησης στην Β’ Ζώνη, ιδιωτικών ή δημόσιων αθλητικών και πολιτιστικών κτιριακών εγκαταστάσεων καθώς και εκπαιδευτικών κτιριακών εγκαταστάσεων, έως και 8.000 τμ η κάθε μία, στην ανατολική, κυρίως, πλευρά του Υμηττού (Κορωπί, Παιανία – Γλυκά Νερά)

Εξάλλου, προγραμματίζεται η επέκταση της Αττικής Οδού στην δυτική πλευρά του Υμηττού μέχρι το πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού, (εκτεταμένα τμήματα του οποίου σχεδιάζεται να παραχωρηθούν σε ιδιώτες για εκμετάλλευση), καθώς και η κατασκευή ενός νέου αυτοκινητόδρομου από το Ελληνικό έως το Κορωπί και το αεροδρόμιο των Σπάτων, παρά τις σημαντικές περιβαλλοντικές και κυκλοφοριακές επιπτώσεις που θα προκαλέσουν στον ορεινό όγκο του Υμηττού, στους γειτονικούς Δήμους, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή.

Ακόμη, διατηρούνται οι όλες οι αυθαίρετες και παράνομες κτιριακές εγκαταστάσεις στον Υμηττό, μεταξύ των οποίων και το Κέντρο Υψηλής Τάσης (ΚΥΤ) της ΔΕΗ στα όρια Ηλιούπολης- Αργυρούπολης, ενώ προωθείται η αλλαγή χρήσης κάποιων πρώην στρατιωτικών εγκαταστάσεων αντί της αποκατάστασης του δασικού χώρου που κατελάμβαναν (Βύρωνας, Γλυφάδα κ.ά)

Κινήσεις πολιτών και κάποιοι Ο.Τ.Α έχουν διατυπώσει το αίτημα της απόλυτης προστασίας του βουνού και έχουν προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας το οποίο έχει αποφανθεί από το 2005 κατά των εγκαταστάσεων του ΚΥΤ της ΔΕΗ και από το 1998 κατά των αυτοκινητόδρομων. Ωστόσο το ΥΠΕΚΑ εξακολουθεί να αγνοεί τις αποφάσεις του ΣτΕ, προωθώντας τα σχέδιά του τα οποία οδηγούν στην ακόμη μεγαλύτερη υποβάθμιση του ορεινού όγκου του Υμηττού και των συνθηκών ζωής των κατοίκων της περιοχής.

Όπως αναφέρεται σε πρόσφατη ανακοίνωση της «Διαδημοτικής Συντονιστικής Επιτροπής για τη διάσωση του Υμηττού», “…οι ορεινοί όγκοι και οι δασικοί χώροι της Αττικής αποτελούν δημόσια αγαθά, ανήκουν σε όλους μας και όχι σε μια κυβέρνηση που εκλέχτηκε προβάλλοντας ένα τελείως διαφορετικό πρόγραμμα από αυτό που υλοποιεί. Είναι δημόσιες κτήσεις, δεν είναι εμπορεύματα προς αγοραπωλησία. Δεν ιδιωτικοποιούνται, δεν τεμαχίζονται, δεν παραχωρούνται σε κανέναν”.

Ο ΟΡΣΑ και το ΥΠΕΚΑ οφείλουν να ξεκαθαρίσουν αν θα εναντιωθούν στα ποικίλα κερδοσκοπικά ιδιωτικά συμφέροντα τα οποία επιδιώκουν την λεηλασία του Υμηττού ή θα συμβιβαστούν μαζί τους.

To Συμβούλιο της Επικρατείας οφείλει να αποτρέψει την χειροτέρευση του καθεστώτος προστασίας του Υμηττού, όπως προωθείται από το ΥΠΕΚΑ με την δυνατότητα αύξησης της συνολικής επιφάνειας των εγκαταστάσεων εκπαίδευσης στην Β’ Ζώνη, και να απορρίψει την δυνατότητα κατασκευής αυτοκινητόδρομων, σύμφωνα και το πρακτικό 67/1998.

«Διαδημοτική Συντονιστική Επιτροπή για την Διάσωση του Υμηττού»

13.12.2010

Τα σχέδια ωστόσο της Ν.Δ και των επιχειρηματικών κύκλων που τα προωθούσαν, μπλοκαρίστηκαν από ένα δυναμικό κίνημα πολιτών και κάποιων Ο.Τ.Α που αναπτύχθηκε, και το οποίο, μεταξύ άλλων δράσεων, προσέφυγε και στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας την ακύρωση της κατασκευής των νέων αυτοκινητόδρομων, για μια σειρά λόγους, μεταξύ των οποίων ότι αντίκεινται στο ισχύον Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας.

Η σημερινή κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, από την πρώτη στιγμή εμφανίστηκε με δυο απόψεις: Η υπουργός ΠΕΚΑ κ. Μπιρμπίλη, θεωρούσε ότι έπρεπε να προηγηθεί η συζήτηση για το Ρυθμιστικό και μετά να ληφθούν οι όποιες αποφάσεις για τους νέους αυτοκινητόδρομους στην Αττική. Ο υπουργός Μεταφορών και Υποδομών κ. Ρέππας, κάτω από την πίεση των επιχειρηματικών κύκλων, υιοθετούσε ουσιαστικά τα σχέδια του κ. Σουφλιά, αλλά εκτιμούσε ότι θα τα απέρριπτε το ΣτΕ , δεχόμενο τις προσφυγές των πολιτών και των Ο.Τ.Α λόγω της

απόκλισής τους από το ισχύον Ρυθμιστικό.

Αυτή η διαφορά φαίνεται να ξεκαθαρίστηκε πρόσφατα: Εκείνοι που προωθούν τα νέα σχέδια για το Ελληνικό και την παραλία του Αγίου Κοσμά με την εταιρία Qatar Holdings, θεωρούν απαραίτητη και την επαναπροώθηση των παλιότερων «αναπτυξιακών» σχεδίων του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ για την δημιουργία ενός νέου οδικού δικτύου, στη δυτική πλευρά του Υμηττού, που θα περιλαμβάνει την επέκταση της Αττικής Οδού στον ορεινό όγκο πάνω από τους Δήμους Καισαριανής, Βύρωνα, Ηλιούπολης, Αργυρούπολης και διαμέσου του Δήμου Ελληνικού θα καταλήγει, αρχικά στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο ύψος της πρώην Αμερικάνικης Βάσης, και στην συνέχεια στην παραλιακή λεωφόρο Ποσειδώνος, στην περιοχή του Αγίου Κοσμά. Έτσι, θεωρούν ότι θα εξυπηρετούνται με το νέο οδικό δίκτυο οι τουριστικές και εμπορικές εγκαταστάσεις της παραλιακής ζώνης, οι οποίες προβλέπεται να περιλαμβάνουν μαρίνα ελλιμενισμού θαλαμηγών που θα χρησιμοποιείται ως βάση για κρουαζιέρες στο Αιγαίο, ξενοδοχείο, πλωτό Καζίνο, μίνι αεροδρόμιο για τα lear jet και τα ιδιωτικά σκάφη των επισκεπτών καθώς και ολίγον πράσινο.

Εξ’ άλλου, για την σύνδεση της παραλιακής ζώνης της Ν. Α Αθήνας με το αεροδρόμιο των Σπάτων, εμφανίζονται δυο εκδοχές: είτε η βελτίωση της σημερινής οδού Βάρης- Κορωπίου, είτε η δημιουργία νέου οδικού άξονα Ελληνικού – Αεροδρομίου Σπάτων μέσω σήραγγας στον Υμηττό, στα όρια των Δήμων Αργυρούπολης – Άνω Γλυφάδας.

Οι νέοι αυτοί οδικοί άξονες που σχεδιάζονται, μήκους 30 περίπου χιλιομέτρων, ενώ θα προκαλέσουν σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις στον ορεινό όγκο και τον δασικό χώρο

του Υμηττού, εμφανίζουν σύμφωνα με τους εμπνευστές τους το πλεονέκτημα να μην απαιτείται η τροποποίηση του ισχύοντος Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας για να υλοποιηθούν,

και συνεπώς να μπορούν να προχωρήσουν και να ανατεθούν άμεσα, ενδεχομένως μέσω της διαδικασίας του Fast Track, ξεπερνώντας το «εμπόδιο» του Συμβουλίου της Επικρατείας. Eπισημαίνεται ότι το ΣτΕ, με γνωμοδότησή του από το 1998 έχει αποφανθεί ότι δεν επιτρέπεται να κατασκευαστεί κανένας αυτοκινητόδρομος στον Υμηττό. Οπότε αναμένονται νέες προσφυγές στο ΣτΕ, από κινήσεις πολιτών και νέες εμπλοκές των προγραμματιζόμενων έργων.

Είναι προφανές ότι τα νέα σχέδια που προωθούνται στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού όσο και οι νέοι αυτοκινητόδρομοι που σχεδιάζονται στον Υμηττό, δεν προωθούν το δημόσιο συμφέρον, αλλά τα επιχειρηματικά συμφέροντα κάποιων κερδοσκόπων και κάποιων μεσαζόντων. Πραγματική ανάγκη δεν είναι οι νέοι αυτοκινητόδρομοι αλλά η δημιουργία ενός εκτεταμένου δικτύου μέσων μαζικής μεταφοράς και κυρίως σταθερής τροχιάς.

Είναι προφανές ότι δεν χρειαζόμαστε άλλες μαρίνες για θαλαμηγούς στην παραλιακή ζώνη του Σαρωνικού, άλλα ξενοδοχεία, άλλα Καζίνα. Χρειαζόμαστε ελεύθερες παραλίες ανοιχτές και προσιτές στον καθένα, χρειαζόμαστε εκτεταμένους χώρους πράσινου, χρειαζόμαστε ένα μητροπολιτικό πάρκο ελεύθερο και ανοιχτό σε όλους στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού.

Είναι προφανές ότι στον Υμηττό δεν χρειαζόμαστε άλλα εκπαιδευτικά συγκροτήματα και ιδιωτικά κολλέγια, όπως προωθεί το υπό τροποποίηση Προεδρικό Διάταγμα του 1978. Δεν χρειαζόμαστε άλλα ιδιωτικά νοσοκομεία και «κοινωφελείς» αθλητικές και πολιτιστικές εγκαταστάσεις. Όσα απ’ όλα αυτά είναι πραγματικά αναγκαία, πρέπει να γίνουν μέσα στον υφιστάμενο οικιστικό ιστό. Ολόκληρος ο Υμηττός να χαρακτηριστεί ως περιοχή απόλυτης προστασίας, χωρίς νέους αυτοκινητόδρομους και άλλες εγκαταστάσεις υποδομών.

Ο Υμηττός, η παραλιακή ζώνη, ο χώρος του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού είναι δημόσια αγαθά, ανήκουν σε όλους μας και όχι σε μια κυβέρνηση που εκλέχτηκε προβάλλοντας ένα τελείως διαφορετικό πρόγραμμα από αυτό που υλοποιεί. Είναι δημόσιες κτήσεις, δεν είναι εμπορεύματα προς αγοραπωλησία. Δεν ιδιωτικοποιούνται, δεν τεμαχίζονται, δεν παραχωρούνται σε κανέναν.

Ας το καταλάβουν αυτό όσοι δεν το έχουν καταλάβει ακόμη…