Ορ. Σύλλογοι

[Παραθέτουμε την εισήγησ που έγινε από τον κ. Γιώργο Μητρόπουλο, πρώην πρόεδρο του «Ορειβατικού Σύλλογου Ηλιούπολης», στη «Συνάντηση για τον Υμηττό» της 2ης Δεκεμβρίου 2007.]

Εμείς λοιπόν που ο σύλλογός μας είναι σε μια συνοικία που συνορεύει με τον Υμηττό, είμαστε και τυχεροί και άτυχοι συγχρόνως. Είμαστε τυχεροί, γιατί εύκολα και γρήγορα μπορούμε να βρεθούμε πάνω στο βουνό και να περπατήσουμε στα πολλά μονοπάτια του. Μπορούμε να κάνουμε μια μικρή χαλαρή πορεία ή να τον διασχίσουμε από άκρη σε άκρη ή από τη μια μεριά στην άλλη, να ανεβούμε στην κορυφογραμμή του και να πλησιάσουμε στην κορυφή, γιατί ένα μεγάλο κομμάτι έχουν φροντίσει να το καταλάβουν με την αεροπορική βάση και τις τόσες πολλές κεραίες, φτιάχνοντας μια κατάσταση, που σε όποιον ανεβεί του προκαλεί πόνο και αγανάκτηση και να απολαύσουμε την υπέροχη θέα του Σαρωνικού και κάποιων άλλων σημείων της Αττικής, που ακόμη αξίζει να δεις, γιατί την Αττική, την Αθήνα και τα Μεσόγεια έτσι όπως τα καταντήσαμε, δεν είναι για να τα βλέπεις.
Αλλά είμαστε και άτυχοι, γιατί έτσι έχουμε άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, την εικόνα των πάρα πολλών προβλημάτων του βουνού. Τι να πρωτοαναφέρεις; Τα αυθαίρετα που τον έχουν ζώσει και όλο σκαρφαλώνουν τόσο εξοργιστικά στις πλαγιές, λες και θέλουν να τον πνίξουν; Τα μπάζα και τα σκουπίδια που συναντάς σε ένα σωρό σημεία; Το αίσχος των παλιών λατομείων; Το απερίγραπτο εκείνο στρατόπεδο της αεροπορίας στα Σούρμενα; Την περιοχή Σακέττα; Τους κυνηγούς με τα σκυλιά, ακόμη και με όπλα που προσπαθούν φιλότιμα να εξαφανίσουν τη λιγοστή πανίδα που αναιδέστατα επιμένει να υπάρχει; Και ένα σωρό άλλα που θα χρειάζεται πολύς χρόνος για να περιγράψεις.
Και το χειρότερο, γίναμε τόσες φορές μάρτυρες των πυρκαγιών και των καταστροφικών αποτελεσμάτων τους, που προσπαθήσαμε μάταια να περιορίσουμε, πυρκαγιών που παρέπεμπαν σε εμπρησμό αναπόδεικτο, όπως πάντα. Βέβαια, έγιναν αρκετές αναγεννήσεις και δενδροφυτεύσεις, στις οποίες πολύ από μας πήραν μέρος, αλλά κάθε καλοκαίρι ζούμε με την αγωνία ότι νέες φωτιές θα εξαφανίσουν πάλι ό,τι η φύση και εμείς προσπαθούμε να ξαναζωντανέψουμε, γιατί γενικά ο Υμηττός είναι ξέφραγο αμπέλι. Τον θυμούνται μόνο όταν θέλουν να τον χρησιμοποιήσουν για κατασκευή «κοινωφελών έργων», για «απαραίτητους δρόμους» και η Εκκλησία για θεάρεστα έργα, βοήθειά μας!
Δασαρχείο Υμηττού δεν υπάρχει, το ξέρουμε όλοι, το είπαν και οι προηγούμενοι, αλλά υπάγεται σαν παρακατιανός στο Δασαρχείο Πεντέλης, το οποίο όμως και αυτό έχουν φροντίσει να είναι σχεδόν ανύπαρκτο, σαν όλα τα Δασαρχεία και βέβαια δεν ευθύνονται γι’ αυτό οι δασικοί υπάλληλοι, εκτός εξαιρέσεων. Μετά από αυτά, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Το πιο απλό, όσοι μπορούμε περισσότεροι, να ανεβαίνουμε συχνά και να περπατάμε στο βουνό, γιατί η παρουσία μας προλαβαίνει πολλές καταστάσεις. Επιπλέον, όσο πιο γρήγορα δούμε κάτι και το καταγγείλουμε, τόσο πιο πιθανό είναι να το αποτρέψουμε.
Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι ο Σύλλογός μας οργανώνει αρκετές Κυριακές πορείες στον Υμηττό για τα μέλη και τους φίλους. Το πότε ακριβώς μπορεί να το βρει όποιος ενδιαφέρεται στο πρόγραμμα που εκδίδουμε για κάθε εξάμηνο. Μετά να πλαισιώσουμε, σημαντικό αυτό, όσο μπορούμε τους φορείς και τα κινήματα των πολιτών, να μην πω το σημαντικότερο, γιατί όσο πιο δυνατή είναι η φωνή μας και όσο μεγαλύτερη η δύναμή μας, τόσο πιο πιθανό είναι να σώσουμε ό,τι έχει απομείνει στη φύση.
Επίσης, όσοι μπορούμε να ενταχθούμε σε εθελοντικές ομάδες δασοπροστασίας – δασοπυρόσβεσης, οι οποίες μπορούν να παίξουν σοβαρό ρόλο αν ενισχυθούν από τον κόσμο, αλλά και από τους Δήμους και το Κράτος.
Τέλος, κατά τη γνώμη μου, ένα επίσης σοβαρό ρόλο στον Υμηττό μπορεί να παίξει και ο Σ.Π.Α.Υ., παρά τις αντιρρήσεις που έχουμε, τουλάχιστον στην κατάσταση που είναι μέχρι στιγμής, αρκεί να στελεχωθεί κατάλληλα και στο βαθμό που απαιτεί το αντικείμενό του. Τώρα βέβαια αυτό δεν συμβαίνει.
Πιστεύω, ότι παρόλο που διοικείται από εκπροσώπους των Δήμων, πρέπει να αρχίσει να λειτουργεί περισσότερο αυτόνομα, γιατί κάποιοι Δήμοι, για να μην πούμε όλοι, όπως και το Κράτος, την προστασία του περιβάλλοντος συνήθως, αν όχι πάντα, την τοποθετούν σε δεύτερη και τρίτη μοίρα και μας βλέπουν και μας αντιμετωπίζουν, όσοι ασχολούμαστε με αυτό, από γραφικούς έως εχθρούς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: